"อยากให้องค์ชายของพวกเจ้ากลายเป็นคนเปรียว ก็รีบไปหาไวน์มาเดี๋ยวนี้!"
หลี่จิ้นตะคอกพลทหาร
พลทหารได้ยินว่าอาการจะหนักขนาดนั้น ก็รีบรุดไปหาไวน์ทันที
เมื่อพลทหารออกไปแล้ว ตัวตัววิ่งเข้ามาในห้อง
"ท่านอาจารย์ พ่อของหนูเป็นอะไรน่ะ?"
หลี่จิ้นกำลังคลากเสื้อผ้าขององค์ชายผิงหยาง เพื่อเตรียมเช็ดตัวด้วยไวน์ลดไข้ในคราต่อไป
"ท่านหญิง องค์ชายกำลังเป็นไข้ ขอรับ ทรงออกไปเถิด เผื่อเชื้อโรคติดต่อถึงท่าน"
"ไม่!"
ตัวตัวไม่เพียงไม่ยอมออกไป กลับถอดรองเท้า แล้วไต่ขึ้นบนเตียง
"ท่านหญิง เชื่อฟังเถิด! องค์ชายเป็นโรคพิษไข้หวัด สิ่งนี้มันติดต่อกันได้นะเพคะ!"
ตัวตัวส่ายหน้า นางยื่นมือน้อย ๆ วางลงบนหน้าผากขององค์ชายผิงหยาง
"พ่อไม่ดี หนูก็ไม่ไป!"
พูดจบ ตัวตัวก็เบียดตัวแนบชิดข้างองค์ชายผิงหยางแน่นหนา
"ไวน์มาแล้ว!"
พลทหารวิ่งโฉบเข้ามาจากหน้าประตู มือกุมขวดไวน์หม้อใหญ่ไว้แน่น
หลี่จิ้นไม่มีเวลาสนใจตัวตัว รีบรับขวดไวน์มาไว้ในมือ
"เอาผ้าเช็ดมาให้ข้าชุบหน่อย"
หลี่จิ้นยื่นมือไปทางพลทหาร พลทหารเพิ่งจะจะหันตัวไปเอา
ตัวตัวล้วงผ้าเช็ดหน้าจากอกเสื้อของตนส่งให้ทันที
หลี่จิ้นเทไวน์ลงชาม แล้วรับผ้าเช็ดของตัวตัวมาจุ่มลงไปให้ชุ่ม
หลี่จิ้นบีบผ้าให้หมาด ๆ แล้วเช็ดรักแร้ โคนขา ฝ่ามือและฝ่าเท้าขององค์ชายผิงหยางไล่ลงมา
ตัวตัวก็ช่วยรีดเสื้อผ้าขององค์ชายผิงหยางขึ้น เพื่อให้หลี่จิ้นทำงานสะดวก
หลี่จิ้นยุ่งอยู่กับช่วยชีวิต ไม่มีเวลาขวางตัวตัวอีก
เช็ดอยู่หลายรอบ นางจึงหยุดมือ
ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมแรงของไวน์ขาว แรงจนแทบทำให้คนมึนเมา