ตัวตัวกลอกดวงตากลมโตมองไปยังหลี่จิ้น
"ครูฝู่ ท่านไม่เชื่อหรอกหรือว่าหนูจะรักษาพ่อให้หายได้"
หลี่จิ้นตอบก็ไม่ได้ ไม่ตอบก็ไม่ได้
ตัวตัวเป็นศิษย์ของท่าน หากเกิดเรื่องขึ้น ท่านย่อมมีความผิดติดตัวโดยแน่แท้
ยิ่งไปกว่านั้น ในห้องนี้มีเพียงสองคนเท่านั้น
หากองค์ชายผิงหยางเกิดเรื่องไม้ตายขึ้นจริง ท่านหนีรอดไปไม่พ้น
หลี่จิ้นจ้องลงในดวงตาของตัวตัว
"ท่านหญิง ครูฝู่ยอมรับว่าท่านหญิงทรงปรีชาเป็นอย่างยิ่ง"
"ทว่า ท่านหญิงเพิ่งเริ่มเรียนแพทย์ ยังไม่จบการศึกษา ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรักษาคนไข้ช่วยชีวิตผู้ใด"
"หากครูฝู่จางทราบเข้า ท่านต้องโกรธเกรี้ยวเป็นแน่"
"บัดนี้ อาการขององค์ชายคงตัวแล้ว"
"พวกเราย่อมรอดูสักครู่ได้ หากอาการขององค์ชายเปลี่ยนแปลง ค่อยหาวิธีกันอีกที จะได้กระมัง"
ตัวตัวจ้องมองดวงตาของหลี่จิ้นนิ่งๆ
ชั่วอึดใจหายังเปิดปากขึ้นเสียก่อน
"ก็ได้ค่ะ"
หลี่จิ้นโล่งอกโล่งใจ ท่านลงนั่งบนเก้าอี้
"ครูฝู่ หนูหิวน้ำค่ะ"
ตัวตัวมองหลี่จิ้นด้วยแววตาน่าสงสาร หลี่จิ้นจึงลุกขึ้น
"ครูฝู่จะไปเทมาให้"
หลี่จิ้นเดินไปยังโต๊ะ ยกกาน้ำชาขึ้นเขย่าเบา ๆ ภายในกาไม่มีน้ำเหลืออยู่
ท่านหญิง นั่งอยู่ตรงนั้นเถิด อย่าขยับไปมา ข้าจะไปหาน้ำร้อนมา
ตัวตัวพยักหน้าน่ารักน่าเอ็นดู
"ค่ะ"
หลี่จิ้นรีบเร่งรุดออกไป
ตัวตัวหันหัวกลับไปมองบิดาที่อยู่เคียงข้าง
"พ่อคะ หนูเคยบอกแล้วว่าหนูจะปกป้องพ่อเอง"
ตัวตัวยกเข็มเงินขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แสงสีทองเหนือศีรษะของนางเริ่มหมุนวน