ร่างของตัวตัวถูกยกลอยขึ้นพร้อมกัน ทำให้นางตกใจสุดหัวใจ
นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นองค์ชายผิงหยางที่ทำหน้านิ่งเย็นชา จึงอบปากลง
องค์ชายผิงหยางโยนตัวตัวลงบนเก้าอี้ แล้วจ้องมองนางอย่างเย็นเยียบ
ตัวตัวหลบสายตา ไม่กล้าสบตากับองค์ชายผิงหยางโดยตรง
“เชอะ!”
องค์ชายผิงหยางดูเหมือนจะหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
ร่างของตัวตัวสั่นระริก น้ำตาแทบจะไหลลงมา
“กลั้นเสีย! ห้ามร้องไห้!”
ถ้อยคำเย็นชาไร้หัวใจขององค์ชายผิงหยาง ทำให้น้ำตาของตัวตัวค้างอยู่บนขนตา
องค์ชายผิงหยางเบือนสายตาไป ใจของเขาเริ่มหงุดหงิด
เมื่อครู่เขาขับไล่หลี่จิ้นและตัวตัวออกไป ตั้งใจจะพักผ่อนสักครู่ ครุ่นคิดไล่เรียงเรื่องราวให้เข้าใจ
แต่เขากลับหก่อนหกนอน ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็เป็นอันสงบสติไม่ได้
เรือนชั่วคราวที่สร้างขึ้นหลังนี้ ใช้ไม้ธรรมดาธรรมสามัญก่อขึ้น
ทว่ายิ่งกว่านั้น ยังตั้งอยู่ในถ้ำ บทสนทนาของหลี่จิ้นกับตัวตัว องค์ชายผิงหยางที่อยู่ในเรือนจึงได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ
เขายังได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวตัวที่วิ่งมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูด้วย
องค์ชายผิงหยางสงสัยว่า ตัวตัวคือสายตรวจที่มีคนจงใจวางเอาไว้ข้างกายเขา
ไม่เช่นนั้นแล้ว นางจะรู้ล่วงหน้าได้อย่างไรว่าเขาจะประสบภัย
ความระแวงจึงเกิดขึ้นในใจเขาอีกครั้ง เขาตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่เอื้อเฟื้อเอ็นดูตัวตัว
แต่เมื่อตัวตัวยืนอยู่หน้าประตูนานเท่าไรก็ไม่ยอมเข้ามา กลับทำให้เขารู้สึกร้อนใจขึ้นมาแทน
เขาควบคุมตนเองไม่ได้ ลุกขึ้นไปเปิดประตู
เมื่อเห็นใบหน้าอึดอัดกังวลของตัวตัว หัวใจของเขากลับอ่อนยวบลงอีกครั้ง