ตัวตัวจ้องมองช้อนในมือองค์ชายผิงหยาง ที่ค่อย ๆ เลื่อนมาจากโต๊ะสู่หน้าตัว
นางตั้งใจปลงตนยกชามขึ้น เตรียมรับการป้อนอาหารจากองค์ชายผิงหยาง
ทว่ามือขององค์ชายผิงหยาง เมื่อเคลื่อนมาถึงกลางทาง กลับโค้งเลี้ยวอย่างไม่มีปี่มีข้ออยู่ดี
ตัวตัวได้แต่เบิกตามองเห็นองค์ชายผิงหยางวางไข่ตุ๋นลงในชามของตนเอง แล้วตักขึ้นกินเสียเอง
ตัวตัวเตลิดไปครู่หนึ่ง กะพริบตาปริบ ๆ
แล้วเรียกได้ว่าเข้าใจทันที
ตัวตัววางชามลง ลุกขึ้นอีกครั้ง
นางก้มลงบนโต๊ะ หยิบช้อนขึ้นตักไข่ตุ๋นใหญ่ยักษ์หนึ่งช้อน เหยียดไปเสียบไว้ที่ปลายปากขององค์ชายผิงหยาง
“ปะป๊า กิน!”
องค์ชายผิงหยางแลเงยตาขึ้นมองตัวตัวหนึ่งครั้ง เมื่อเห็นช้อนที่แทบจะงัดริมฝีปากของตนเปิดออก
เห็นว่าตัวตัวกำลังเบิกตามองเขาอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
องค์ชายผิงหยางจึงอ้าปากออก ตัวตัวจึงเสียบช้อนเข้าปากของเขาทันที
ด้วยความที่จังหวะไม่ประสาน ช้อนโครมเข้ากับฟันขององค์ชายผิงหยาง ดังเสียง “กริ๊ก” เบา ๆ
องค์ชายผิงหยางยื่นมือไปหยิบช้อน แต่ตัวตัวกำลังกำช้อนเอาไว้แน่นจนไม่ยอมปล่อย
“ปะป๊า ทำหนูเปิ่นล้างศีรษะให้เมื่อวาน วันนี้หนูเปิ่นป้อนข้าวให้ท่าน!”
ว่าแล้วตัวตัวก็ตักไข่ตุ๋นอีกหนึ่งช้อน เข้าไปวางที่ปลายปากองค์ชายผิงหยาง
องค์ชายผิงหยางหุบปากสนิท ตัวตัวจึงเหยียดช้อนไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย
ไข่ตุ๋นบนช้อน รี่ไปติดอยู่ที่ริมฝีปากขององค์ชายผิงหยางโดยทันที
ไม่มีทางเลือก องค์ชายผิงหยางจำต้องอ้าปาก ไข่ตุ๋นหนึ่งช้อนจึงถูกป้อนเข้าไป