บนขอบหน้าต่าง กิ่งไม้ที่เมื่อครู่ยังเปล่าเปลี่ยว ตอนนี้ได้แตกใบอ่อนขึ้นมาหลายใบ แต่ละใบเปล่งประกายราวกับกำลังเรืองแสง
ส่วนต้นโสมที่เมื่อกี้ยังใกล้ตาย ไม่เพียงได้รับชีวิตกลับคืน ที่สำคัญที่สุดคือมันออกดอกแล้ว!
ตัวตัวกระโดดตูดเด้งวิ่งไปหาแจกันดอกไม้ทั้งสองใบ
"โห! สองต้นเชื่อฟังจริง ๆ เลยนะเนี่ย!"
"มา ๆ ดื่มน้ำกันเถอะ!"
ตัวตัวหิ้วกระตุกน้ำเล็กขึ้นมา เทน้ำให้ต้นโสมและต้นดอกไม้ลึกลับที่ยังไม่รู้ชื่อ
น้ำไหลผ่านอุ้งมือเล็กของตัวตัว หยดลงสู่กระถางดอกไม้
พืชในกระถางส่ายใบไปมาไม่หยุด โยกตัวโต้ตอบกับตัวตัว
"ชอบหรือเปล่า? งั้นก็ดื่มเยอะ ๆ ล่ะ!"
ตัวตัวเห็นใบอ่อนสีเขียวก็ยิ่งดีใจนัก
เหล่าสาวใช้ที่จัดวางกระถางเสร็จกลับเข้ามาอีกครั้ง
"อ้าว? ต้นนี้แตกใบขึ้นหมดแล้วนี่นา?"
ลวีอลัวเป็นคนแรกที่เห็นความเปลี่ยนแปลงของดอกไม้ทั้งสองใบบนขอบหน้าต่าง
หลวี่โต้วรีบก้าวยาวเดินเข้ามาดู จากนั้นก็ดันตัวลวีอลัวกับสาวใช้อีกไม่กี่คนให้เดินออกไปข้างนอก
"เมื่อกี้ไม่ใช่จะไปเย็บเสื้อให้ท่านหญิงกันหรือ รีบไปเถอะ อีกไม่กี่วันก็ต้องออกเดินทางแล้ว"
"แล้วใครจะรับใช้ท่านหญิงล่ะ?"
"หนูอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ ไปเถอะ ๆ"
นับแต่กลับมา หลวี่โต้วก็มีหน้าที่ดูแลบังคับบัญชาสาวใช้ทั้งหมด
เมื่อนางเอ่ยขึ้น สาวใช้ทั้งหลายจึงเชื่อฟังกลับไปทันที
หลวี่โต้วเดินกลับเข้าห้อง ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูโดยไม่ก้าวเข้าไปใกล้
นางก้มหน้าลง แท้จริงแล้วดวงตาของนางกลับเต็มไปด้วยภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่