ท่านอาจารย์จางรู้สึกอายเล็กน้อย จึงแกล้งทำหน้าเคร่งเครียด
“อาจารย์จะล้อเจ้าได้ทำไม? เอาหรือไม่? ไม่เอาก็จบกัน!”
ท่านอาจารย์จางพูดพลาง ทำท่าจะชักมือถอยกลับ
“ไม่! ข้าเอา!”
ตัวตัวรีบยื่นมือรับกระถางดอกไม้มาไว้ในมือ ไม่เห็นเลยว่าแววตาของท่านอาจารย์จางเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
ตัวตัวถือกระถางดอกไม้ขึ้นมา หันซ้ายขวาสำรวจดู
สิ่งที่อยู่ในนี้ ถ้าจะเรียกว่ากิ่งไม้หนึ่งกิ่ง ก็ย่อมไม่ผิด
ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นกิ่งไม้ที่เริ่มแห้งเหี่ยวเสียแล้ว
“อาจารย์ มันแต่เดิมหน้าตาเป็นเช่นไรหรือ?” ตัวตัวถามอย่างแปลกใจยิ่งนัก
ท่านอาจารย์จางหนวดเคราจับทรงครุ่นคิด
“ย่อมเป็นกิ่งก้านร่มเย็นใบพลิกชุ่มชื่น แล้วจะหน้าตาเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร?”
“อ้อ ถูกแล้ว มันเป็นดอกได้ หากวันใดมันออกดอก เจ้าต้องบอกข้าพเจ้าทันทีนะ”
ตัวตัวแปลกใจเล็กน้อย “มันออกดอกได้งั้นหรือ?”
ท่านอาจารย์จางพยักหน้า “ย่อมได้แน่ แต่ดอกของมันเล็กนิดเดียว และหาพบได้ยากยิ่ง ข้าพเจ้าก็เพียงเคยได้เห็นสักครั้งเดียวเท่านั้น”
“เสียดายที่มันไม่ติดผล มิฉะนั้น ข้าพเจ้าคงไม่ต้องทะนุถนอมมันถึงเพียงนี้!”
“แต่มันกำลังจะตายอยู่นี่นา!” ตัวตัวเอ่ยปริ่นทุกข์เสียดสี ไม่เห็นแก่หน้าท่านอาจารย์จางแม้แต่น้อย
ท่านอาจารย์จางถลึกตา
“ข้าพเจ้าเลี้ยงดูมันอย่างพิถีพิถันมิใช่หรือ เจ้าลองดูซิ ในที่นี้มีพืชมากมายขนาดนี้ มีเพียงมันต้นเดียวที่เป็นแบบนี้!”
ตัวตัวชี้ไปที่ต้นอีกต้นห่างออกไปไม่ไกล “ต้นนั้นก็กำลังจะตายเหมือนกัน!”