บนแผ่นฟ้า ก้อนเมฆลอยมาปกคลุมยอดศีรษะของพวกเขา
น้ำจากบ่อพลุก ๆ กุลกอร์ พุ่งทะยานออกมา เมฆเบื้องบนยิ่งสะสมยิ่งหนา
ทุกคนจ้องมองสิ่งเบื้องหน้า ต่างตะลึงงัน!
"คำรามกึกก้อง!"
เสียงฟ้าร้องดังมาแต่ไกล
"เลวแล้ว! ฝนจะตกแล้ว!" ยุนเซียวพูดพลาดออกมา
"ไม่ใช่! ฝนจะตก! ดีแท้!" ยุนเซียวรีบแก้คำ
"ไป! หาที่กำบังฝนโดยเร็ว!" เจียวอี้สั่งการเพียงคำเดียว ทุกคนก็พากันวิ่งไปยังม้าหาญ
หลี่จิ้นเข็นรถวีลแชร์ของเจียวอี้เดินย้อนกลับ และเร่งเร้าตัวตัว "องค์หญิงน้อย เสด็จเร็วเถิด!"
ตัวตัวเกาะกุมความผูกพัน ลูบหัวปลาอย่างไม่อยากจาก
"หนูต้องไปแล้ว! เจ้าก็รีบหลบซ่อนเสีย อย่าให้ใครจับเจ้าไปกินนะ!"
ปลาหยุดว่ายวน ยกหัวขึ้นมองตัวตัว
ตัวตัวโบกมือลาปลา แล้วหมุนตัววิ่งไปยังม้าหาญ
หลวี่โต้วมองปลาในบึงอย่างงุนงง องค์หญิงน้อยพูดคุยกับปลาเพียงตัวได้อย่างไร?
หลวี่โต้วเห็นปลาตัวนั้นมองตามทิศที่ตัวตัวจากไป แล้วดีดตัวพุ่งขึ้น
"เพี๊ยะ!" ปลาร่วงลงกลับสู่บึง
หลวี่โต้วรีบจากไป วิ่งไปพลางหันกลับมองไปพลาง
เป็นไรดี ปลาตัวนั้นไม่พุ่งขึ้นมาอีกแล้ว
ตัวตัวขึ้นม้าหาญคันหลัง อิ้งเนียงก็วิ่งตามมาติด
"ตัวตัว ปลาเมื่อกี้เป็นอย่างไร? เจ้าไม่จับมันไปด้วยล่ะ? อย่างนี้พวกเราจะได้มีปลากิน!"
ตัวตัวส่ายหน้า
"ท่านครูสอนว่า สรรพสิ่งในโลกล้วนมีวิญญาณรู้แก่ตน"