หลี่จิ้นตกใจสะดุ้งเฮง แววตาของเจียวอี้ก็ปรากฏความอัศจรรย์ขึ้น
นายอำเภอระดับหมู่บ้านโขกศีรษะกับพื้นต่อหน้าตัวตัวสามครั้งดังสนั่น
"ขอพระโพธิสัตว์คุ้มครองด้วย พระโพธิสัตว์ผู้เปี่ยมเมตตา!"
หลี่จิ้นกับเจียวอี้แลกสายตากัน หลี่จิ้นจึงก้าวเข้าไปประคองชายชราผู้นั้นให้ลุกขึ้น
"ท่านผู้นำหมู่บ้าน ฝนตกลงมานี้ย่อมเป็นพระคุณของพระโพธิสัตว์ หรือไม่ก็สวรรค์เบื้องบนทรงเห็นแก่เรา ท่านมิจำเป็นต้องตื้นตันถึงเพียงนั้น!"
มือของชายชราสั่นเครือ อยากจะอธิบายว่ามิใช่ความหมายเช่นนั้น
แต่เขาเหลือบเห็นหลี่จิ้นที่กำลังประคองตนอยู่ กำลังส่งสายตาส่งสัญญาณอย่างร้อนใจ
ชายชรามองรอบกาย องครักษ์ที่มาหลบฝนและชาวบ้านที่มาดูความครึกครื้นต่างจ้องมองตนไม่วางตา
เขาจึงเช็ดตาแล้วกล่าว "ใช่แล้ว พระโพธิสัตว์คุ้มครอง ในที่สุดฝนก็ตก!"
"ท่านเฒ่า ไม่ทราบว่าจะเชิญเข้าไปในเรือนคุยกันจะดีหรือมิใช่?"
หลี่จิ้นเอ่ยชวนชายชรา
ชายชราหันไปมองตัวตัวที่ยังคงเล่นสนุกกับจับน้ำฝนอยู่อีกครั้ง แล้วจึงพยักหน้า
"จริง ๆ เป็นความผิดของข้าน้อยเอง เชิญทุกท่านตามสบาย!"
ชายชราเปิดประตูเรือนหลักใหญ่ ให้หลี่จิ้น เจียวอี้ และคณะเข้าไป
ส่วนตัวตัวและอิ้งเนียงยังคงเล่นอยู่ภายนอก
เมื่อทุกคนเข้ามาในเรือนแล้ว ต่างนั่งลงตามที่ควร
หลี่จิ้นเห็นชายชราจ้องมองตัวตัวทางภายนอกไม่กะพริบตา จึงรู้สึกแปลกใจ
"ท่านผู้นำหมู่บ้าน เป็นเพราะคุณหนูน้อยดื้อรั้นเกินไป ทำให้ท่านไม่พอใจหรือ?"
ชายชรารีบโบกมืออย่างกระวนกระวาย
"โปรดอย่าเอ่ยวจับผิด มิฉะนั้นจะกระทบกระเทือนถึงเทพเจ้า!"