“แม่เลี้ยงผู้เป็นแม่ บ้านของคุณชีอยู่ไกลนักหรือเปล่าเพคะ ไม่เช่นนั้น ให้รถม้าของที่นี่ส่งคุณชีกลับเถิดเทิ้งพ่ะย่ะค่ะ”
ตัวตัวขยับดวงตากลม ๆ
องค์หวังผิงหยางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“ดีแล้ว คุณชีชราขึ้นแล้ว ให้ส่งสักหน่อยก็เป็นการเหมาะสม”
ตัวตัวพอใจแล้ว
เมื่อคนขับรถม้าของที่นี่กลับมา ก็คงจะได้ทราบเรื่องราวที่บ้านของคุณชีขึ้นมาแล้วสิ
ระหว่างรับประทานอาหารมื้อกลางวัน เมื่อองค์หวังผิงหยางกับองค์ชายผิงหยางเล่าข้อเสนอของตัวตัวให้ฟัง องค์ชายผิงหยางก็เห็นชอบทันที
“เอาเถอะ หลิงเฟิง เจ้าไปบอกคุณชีสักคำ ให้นางรับประทานอาหารเสร็จแล้วขึ้นรถม้ากลับไปเยี่ยมบ้านเสีย”
“รับบัญชา องค์ชาย”
หลิงเฟิงออกไปแจ้งคุณชีหลี
คุณชีหลีเมื่อได้ยินคำสั่งขององค์ชายที่หลิงเฟิงถ่ายทอด กลับรู้สึกฉงนใจอยู่ไม่น้อย
“ท่านหลิงเฟิง องค์ชายคิดอะไรขึ้นมาได้อย่างไร จึงโปรดให้หม่อมฉันกลับบ้านเสียได้”
หลิงเฟิงคำนับ
“เป็นคำแนะนำขององค์หวังและองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”
คุณชีหลียังคงรู้สึกแปลกใจ “องค์หวังทรงกล่าวถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้อย่างไร”
ใบหน้าของหลิงเฟิงเคร่งเครียดขึ้นทันที
“คุณชีเกินบทบาทเสียแล้ว”
คุณชีหลีก้มศีรษะลง “ข้ารับทราบ”
เมื่อหลิงเฟิงจากไป คุณชีหลีก็งงงวยกลับไปเก็บสัมภาระ
ครั้นคุณชีหลีแบกบาตรใหญ่เตรียมออกเดินทาง
“คุณชี รอสักครู่เถิดเทิ้งพ่ะย่ะค่ะ!”
คุณชีหลีหยุดฝีเท้ามองไป เห็นเป็นตัวตัวนั่นเอง
“ท่านหญิงน้อยมีธุระใด โปรดบัญชาหม่อมฉันเถิดเทิ้งพ่ะย่ะค่ะ”
ตัวตัวยื่นห่อกระดาษชุ่มน้ำมันในมือส่งให้คุณชีหลี
“คุณชีเชิญนี่ ขนมชิ้นนี้อร่อยนัก คุณชีนำไปรับประทานระหว่างทางเถิดเทิ้งพ่ะย่ะค่ะ”