“หาไม่ได้!” หลี่จิ้นรีบคัดค้านทันที
แม้องค์ชายผิงหยางจะตรัสว่าพระบาทขยับได้อีกครั้ง แต่พระองค์ก็ไร้พลังเหลือกำลังจะผูกไก่
ส่วนตัวตัวก็ยังเล็กนัก หากเผลอประสบอันตรายขึ้นมา ทั้งสองคนย่อมไม่มีแรงต่อสู้แม้แต่น้อย
หลี่จิ้นจึงไม่มีทางวางใจให้ทั้งสองออกเดินทางไปด้วยกันตามลำพังได้เด็ดขาด
“เปิ่นหวังจะไม่ไปไกล เปิ่นหวังจะไปแดนหลังภูเขาเท่านั้น!”
“ที่นั่นมีคนของเปิ่นหวังอยู่ เขาเหล่านั้นจะปกป้องเปิ่นหวัง”
องค์ชายผิงหยางหาได้เคยใจดีใจเย็นอธิบายรายงานกับหลี่จิ้นเช่นนี้มาก่อนไม่
“แม้เช่นนั้นก็ยังไม่ได้ นัยน์จะต้องเห็นว่าท่านอ๋องกับตัวตัวไปถึงที่ของคนของท่านอย่างปลอดภัยเสียก่อน”
ใบหน้าของหลี่จิ้นยังคงห้าวหาญมั่นคง
องค์ชายผิงหยางไตร่ตรองชั่วครู่ “ได้ เจ้าจงไปพบหวังฉางเซิงสักครั้ง บอกตำแหน่งที่จะช่วยคนให้ชัดเจน”
“แล้วจึงกลับมาหาเปิ่นหวัง เปิ่นหวังจะรอเจ้าเพื่อร่วมเดินทางเข้าเขาไปด้วยกัน”
หลี่จิ้นส่ายหน้า
“ท่านอ๋องทรงคิดจะส่งพลไพร่ไปจากตรงนี้หรือ? พลไพร่จะไม่หลงกลเด็ดขาด!”
องค์ชายผิงหยางจ้องมองหลี่จิ้นอยู่ครู่หนึ่ง
“เปิ่นหวังโดยดำริถ้อยคำเป็นทอง ไม่เคยผิดคำสัตย์!”
หลี่จิ้นได้ยินว่าหวังฉางเซิงได้ระดมคนไว้พร้อมหน้าและกำลังจะออกเดินทางแล้ว
“ขอให้ท่านอ๋องทรงรักษาถ้อยคำ! พลไพร่ไปแวบเดียวจักกลับมา”
หลี่จิ้นพูดจบก็หันหลังวิ่งรุดไปยังทิศทางของหวังฉางเซิงและพวกทันที
ด้วยสถานที่ช่วยคนครั้งนี้อยู่ห่างไกลนัก
หวังฉางเซิงจึงเรียกเกวียนม้ากับเกวียนควายในกระต๊าซออกมาใช้ให้หมด
หลี่จิ้นเดินทางไปถ่ายทอดข้อความไม่กี่คำ เมื่อเห็นขบวนของหวังฉางเซิงออกเดินทางไปแล้วจึงกลับมา