ยังมีอีกประการ ตัวตัวฝันเห็นว่าองค์ชายผิงหยางอยู่ปลายเขาอีกฟาก ก็นับว่าอัศจรรย์เหลือเกิน
หากตัวตัวเป็นบุตรีแท้ ๆ ขององค์ชายผิงหยาง บิดาบุตรเกี่ยวดองด้วยหัวใจ เขาย่อมเข้าใจได้
แต่ตัวตัวเป็นเพียงบุตรีบุญธรรมขององค์ชายผิงหยางเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น จากสีหน้าขององค์ชายผิงหยาง เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่ง่ายนัก
หลี่จิ้นจมอยู่กับความคิดอย่างเงียบงัน ส่วนองค์ชายผิงหยางเบื้องหน้ากลับแส้สางม้าให้วิ่งเร็วไม่หยุด
เมื่อม้าวิ่งจนกระแทกอกหอบ หลี่จิ้นก็เห็นไร่นาที่ห่างออกมาเป็นระยะหนึ่ง
\“อึ้ง!\”
องค์ชายผิงหยางดึงบังเหียนหยุดม้า ม้ายกกีบหน้าขึ้นสูง แทบจะทำให้หลี่จิ้นที่นั่งอยู่ข้างหลังร่วงลงไป
\“หลี่จิ้น เจ้าเล็ดลอดเข้าไปใกล้ ๆ ดูให้ดีว่าที่ไร่นานี้มีความผิดปกติหรือไม่?\”
\“เป็นสมณะใต้ฝ่าเท้า พ่ะย่ะค่ะ\”
หลี่จิ้นเพิ่งจะเตรียมลงม้า แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวตัวนอนหลับอยู่ในวงแขน
\“ฝ่าบาท ท่านช่วยอุ้มทหลานหนูไว้หน่อยเถิด\”
หลี่จิ้นเลื่อนตัวตัวที่นอนหลับลึกอย่างระมัดระวังไปไว้ในวงแขนขององค์ชายผิงหยาง
องค์ชายผิงหยางรับตัวตัวมาอย่างข้อเข่าแข็งครึ่ง
หลี่จิ้นลงม้า แล้วเงียบ ๆ ลอดเข้าไปทางไร่นา
เดินไปได้กลางทาง เขาไม่วางใจจึงเงยหน้าหันกลับมามอง
เขาเห็นองค์ชายผิงหยางนั่งก้มศีรษะบนหลังม้า จ้องมองตัวตัวที่นอนหลับสนิท บรรยากาศเชือดเฉือนเปี่ยมพิษภัยรอบกายจืดจางลงมากมาย
ตัวตัวที่นอนฝันอยู่ พอถูกเปลี่ยนไปอยู่ในอ้อมแขนใหม่ ก็รู้สึกไม่สบายใจจึงขยับตัว
องค์ชายผิงหยางเบามือตบหลังของเจ้าหนูน้อย
\“ปะ...ป๋า...ไม่กลัว...\”
ตัวตัวพูดครวญครางในความฝัน ยื่นมือเล็ก ๆ ออกมากอดรัดเอวขององค์ชายผิงหยางไว้