เมื่อคำพูดของตัวตัวจบลง ความเยือกเย็นแห่งน้ำแข็งบนร่างขององค์ชายผิงหยางก็จางหายไปมากมาย
องค์ชายผิงหยางโบกมือ หลิงอวี่และคนอื่น ๆ ต่างถอยออกไป
หลี่จิ้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถอยตามออกไปเช่นกัน
ตัวตัวยกมือเล็ก ๆ ขยี้ดวงตา แล้วเบิกตาขึ้นอย่างครึ่ง ๆ กลาง ๆ ยังไม่ตื่นสนิท
"บิดาเหรอ?"
องค์ชายผิงหยางมองตัวตัว "อืม"
"บิดา! บิดาหายแล้ว! ดีจัง!"
ตัวตัวโอบกอดคอขององค์ชายผิงหยางด้วยสองมือ กลิ่นหอมอ่อนหวานแห่งนมก็ห้อมล้อมองค์ชายผิงหยางไว้ทั้งตัวทันที
ความเยือกเย็นบนร่างขององค์ชายผิงหยางมลายสูญสิ้นไปในบัดนี้
เขายกมือขึ้น ลูบหลังของตัวตัวอย่างงุ่มง่ามหนึ่งครั้ง
ลูบแล้ว ก็ลังเลอยู่ชั่วใจ แล้วจึงลูบขึ้นอีกครั้ง
"ไม่เป็นไรแล้ว"
ตัวตัวสัมผัสได้ถึงสัมผัสจากร่างขององค์ชายผิงหยาง ก็ค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา
นางคลายมือเล็ก ๆ แล้วซบลงในอ้อมกอดขององค์ชายผิงหยาง ท่าทางเก้อเขินไม่น้อย
ใบหน้าของตัวตัวแดงระเรื่อ แต่ดวงตานั้นสว่างไสวดุจดาวริมฟ้า
"เจ้ากับหลี่จิ้น จึงได้ปรากฏตัวอยู่ ณ ที่นั้นได้อย่างไร?"
องค์ชายผิงหยางถามความสงสัยในใจออกมา
ตัวตัวบี้นิ้วเล็ก ๆ นางไม่รู้ว่าควรอธิบายกับองค์ชายผิงหยางอย่างไร
"หลี่จิ้นรู้หรือว่าเปิ่นหวังจะพบภัย?" น้ำเสียงขององค์ชายผิงหยางเปี่ยมด้วยความกังขา
ตัวตัวแอบยกหน้าขึ้น แอบมององค์ชายผิงหยางหนึ่งครั้ง
นางบังเอิญเห็นองค์ชายผิงหยางกำลังจ้องมองนางอยู่ รอคำตอบของนาง
ขนตาของตัวตัวสั่นไหว รีบหลุบดวงตาลง
"ไม่ใช่อย่างนั้น!"