ตัวตัวก้มหน้าลง หลับต่อไปอย่างตั้งใจในการเรียนแยกเส้นด้าย
จวบจนเกือบถึงเวลาอาหารค่ำ นางจึงเก็บเส้นด้ายอย่างถี่ถ้วน แล้ววางลงในตะกร้างานปัก
นางเคาะประตูห้องมารดาหลี่เบา ๆ "มารดาหลี่ หนูขอไปรับอาหารค่ำพ่ะย่ะค่ะ"
"อือ" เสียงของมารดาหลี่ดังแว่วมาจากข้างใน
ตัวตัววางตะกร้าปักไว้บนตู้เรียบร้อย จึงเดินออกมาภายนอก
นางคิดถึงหลวี่โต้ว จึงแทบวิ่งเหยาะ ๆ ระเบิดเป็นจังหวะมุ่งหน้าสู่ห้องครัว
เหล่าสาวใช้คนอื่นเห็นท่าทางของตัวตัวเช่นนี้ ต่างส่งเสียงซุบซิบชี้ชวนกัน
เพราะกฎระเบียบในแต่หวังเข้มงวดยิ่งนัก หากไม่จำเป็นถึงที่สุด ห้ามวิ่งในเขตพระราชฐานโดยเด็ดขาด
ตัวตัวไม่แยแสสายตาของผู้อื่น ยามนี้หัวใจของนางมีแต่ความปอดกับหลวี่โต้วเท่านั้น
เมื่อเห็นห้องครัวอยู่ในระยะไกล หัวใจของตัวตัวก็เริ่มเต้นร่างอย่างปลื้มปีติ
"หลวี่โต้ว! หลวี่โต้ว!"
ตัวตัวเพิ่งวิ่งมาถึงห้องครัว ก็ตะโกนเรียกขึ้นทันที
หลวี่โต้วในห้องครัวได้ยินเสียงของตัวตัว รีบวางของในมือลง วิ่งออกมาทันควัน
"ตัวตัว!"
"คะ! หลวี่โต้ว!"
ตัวตัวพุ่งเข้าแนบอกหลวี่โต้วทันที
ทั้งสองกอดก่ายกันทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ เพียงแยกจากกันไม่ถึงหนึ่งวัน กลับเหมือนพลัดพรากกันมาช้านาน
หลวี่โต้วเช็ดน้ำตาให้ตัวตัวจนแห้ง "เอาแล้ว ตัวตัว มาที่นี่ทำไมเหลอ"
ตัวตัวยิ้มให้หลวี่โต้ว "หนูมารับข้าวค่ำค่ะ"
หลวี่โต้วลากตัวตัวไปนั่งยังมุมหนึ่ง
นางหยิบผ้าเช็ดหน้าจากอกเสื้อออกมา แล้วแผ่ออก
"ตัวตัว ขนมดอกท้อที่หนูชอบที่สุด ฉันตามยายครัวเรียนทำเองเลยนะ"