“มีเรื่องอะไรกัน?” อิงเหนียงรีบวิ่งตรงมา
“พี่สาว ช่วยยกกระถางดอกไม้นี่ลงให้หนูหน่อยได้ไหม”
ตัวตัวเล็งไปที่กระถางดอกไม้ใบใหญ่ที่มีดินติดอยู่ด้านบน
กระถางใบนั้นใหญ่พอสมควร ด้วยแรงของตัวตัวแล้วยกคนเดียวไม่ไหว
อิงเหนียงมองดู แล้วลองยกดูสักครั้ง
“ยกได้ ตัวตัวเดินไปยืนข้าง ๆ นั้นก่อน”
ตัวตัวรีบหลบออกไปเปิดทางทันที
อิงเหนียงหันไปหาแนวรับใหม่ ประคองกระถางด้วยมือทั้งสองข้างที่ขอบ
เมื่อเหวี่ยงแรงขึ้น กระถางก็ถูกยกขึ้นมา
ตัวตัวจ้องมองอย่างตึงเครียด เกรงว่าอิงเหนียงจะไม่มีแรงพอ
อิงเหนียงวางกระถางลงบนพื้น แล้วคลายลมหายใจออกมา
ยังดีที่นางได้ฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เยาว์ มิฉะนั้นคงเสียหน้าไปแล้ว
“กระถางนี้มีอะไรหรือ? เมื่อครู่เราเหลียวดูแล้ว ไม่มีร่องรอยว่าถูกแหย่มาก่อน”
“พี่สาวช่วยดูบนชั้นวางนั่นสิ ว่ามีของซ่อนอยู่หรือเปล่า?”
ตัวตัวเงยขึ้นยืนบนปลายเท้า แต่ตัวเตี้ยเกินไป มองไม่เห็นอะไรเลย
อิงเหนียงเหลือบมองชั้นวางกระถาง แล้วส่ายหน้า
“ไม่มีอะไรเลย”
“ก็ยังไม่มีอีกงั้นหรือ?” ตัวตัวท้อใจ
นางเข้าใจว่าของต้องซ่อนอยู่ใต้กระถางนี้ จึงให้อิงเหนียงช่วยยกกระถางลงมา
“ครับ ไม่มี” อิงเหนียงส่ายหน้า
“ทำไมถึงไม่มีล่ะ?” ตัวตัวบ่นอุบอิบไม่ยอมแพ้
อิงเหนียงกำลังจะเปิดปากปลอบใจ จู่ ๆ นางกลับพบจุดที่ผิดไปจากปกติ
“ใต้กระถางนี่... ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่?”
ชั้นวางกระถางเป็นรูปแอก กระถางวางอยู่บนนั้นจึงมั่นคงดี