ตัวตัวเงยหน้าขึ้นมององค์หวังผิงหยาง ยิ้มจนแก้มป่องตาน้อยๆ งอเป็นระวิง
“ท่านแม่ หนูจะไปบอกท่านพ่อให้เอง ท่านแม่ไม่ต้องกลัวเลย!”
“พอท่านพ่อรู้ว่าดอกโบตั๋นโปรดของท่านแม่เกือบจะเหี่ยวตาย ท่านพ่อย่อมไม่ว่าท่านแม่แน่!”
พ่อบ้านพอได้ยินก็หน้าซีดขึ้นทันที
“ท่านทูนหัว องค์ชายทรงพระภาระนับพัน ยิ่งทรงวุ่นวายนัก”
“เรื่องเล็กๆ แบบนี้ ไม่ควรไปเบียดเบียนองค์ชายเลยเพคะ”
ตัวตัวเอียงคอเล็กน้อย
“แต่ถ้าไม่บอกไว้ก่อน สักวันบ่าวเผลอทำผิดพลาดขึ้นมา แล้วโทษมาลงบนตัวท่านแม่จะทำอย่างไรล่ะ”
“เมื่อกี้คุณพ่อบ้านเตือนหนูได้ถูกต้องมาก เพราะงั้นหนูกับท่านแม่จะไปบอกท่านพ่อไว้ก่อน อย่างนี้ท่านพ่อก็จะไม่ตำหนิท่านแม่แล้ว!”
พ่อบ้านมองใบหน้าไร้เดียงสานั้น ใจคอขมเสียจนบรรยายไม่ถูก
“ท่านทูนหัวว่าได้ถูกแล้วเพคะ”
ตัวตัวยื่นมือเล็กๆ ออกไปตบเบาๆ ที่แขนพ่อบ้าน
“โชคดีที่คุณเตือนหนูไว้ กลับไปหนูจะบอกท่านพ่อให้เพิ่มค่าจ้างประจำเดือนให้คุณนะ”
พ่อบ้านตกใจโพลง
“ท่านทูนหัว ทุกสิ่งเป็นหน้าที่ของกระหม่อมน้อย ไม่ต้องเพิ่มค่าจ้างเลยเพคะ!”
“โปรดอย่าไปเล่าให้องค์ชายฟังเลย มิฉะนั้นองค์ชายจะโกรธเคือง!”
“ทำงานได้ดีก็ควรได้รับรางวัลไม่ใช่หรือ ทำไมท่านพ่อถึงต้องโกรธล่ะ”
ตัวตัวเอียงหัวตั้งคำถาม ทำทีไม่เข้าใจเลย
“เพราะทุกอย่างเป็นหน้าที่ของกระหม่อมน้อยทั้งนั้น ท่านทูนหัว กระหม่อมน้อยไม่ขอเพิ่มค่าจ้าง!”