องค์หวังผิงหยางยิ้มออกมา
“ปลูกดอกไม้ยุ่งยากนัก หนูก็ต้องเข้าเรียนทุกวัน เวลาจัดไว้เต็มที จะมีเวลาว่างตรงไหน?”
“มีสิพ่ะย่ะค่ะ! แม่ไม่เคยบอกหนูเหรอว่า การปลูกดอกไม่ช่วยบำรุงจิตใจให้สงบ?”
“งั้นหนูจะปลูกสักต้นเป็นการทดลอง!” ตัวตัวโอบกอดแขนองค์หวังผิงหยางแล้วชวนให้เอ็นดู
“ได้ ได้ ได้ ขอเพียงท่านหนูไม่เหนื่อยนักก็สมควรแล้ว!”
องค์หวังผิงหยางจะสู้เสน่ห์ของบุตรสาวได้อย่างไร ครู่เดียวก็ยอมแพ้
พ่อบ้านห้อยมือทั้งสองลง ไม่อาจรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“แม่ ที่นี่สกปรกนัก ออกไปรอหนูข้างนอกเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่แล้ว หม่อมเจ้า ข้าน้อยจะพาเสด็จออกไปประทับ” ดวงตาพ่อบ้านเป็นประกาย รีบรับอาสาทันที
“ก็ได้ งั้นตัวตัวรีบหน่อยนะ อย่าให้เสียเวลาเรียน”
องค์หวังผิงหยางทอดพระเนตรดินตรงพื้น ก็รู้สึกขัดพระทัยยิ่งนัก
“เพคะ!” ตัวตัวตอบรับ แล้วมองตามแม่กับพ่อบ้านที่เดินออกไป
ตัวตัวเริ่มค้นหาอยู่ในเรือนกระจก
พ่อบ้านจะซ่อนของไว้ตรงไหนนะ?
ตัวอักษรสีทองเมื่อครู่ หมายความเหมือนจะบอกว่าเป็นที่ที่ค้นพบยาก
ที่ที่ค้นพบยากนั้น จะเป็นตรงไหน?
ในกระถาง?
หรือบนชั้นวาง?
หรือไม่ก็ใต้ดิน?
ตัวตัวมองกระถางดอกไม้ใหญ่น้อยในเรือนกระจก แล้วเกาศีรษะตัวเอง
จะเริ่มหาจากตรงไหนดี?
“ท่านหนูกำลังจะเลือกดอกไม้แบบไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยช่วยหาด้วยกัน”
อิงนางที่ยืนอยู่ข้างกาย เห็นตัวตัวทำหน้าเดือดร้อนจึงเอ่ยถาม