ฝั่งตัวตัวพอเลิกบทเรียน ก็ลากแนบมืออิ้งเหนียงไปเดิ้นกลางเพื่อเดินเล่นพัดพัดสายตา
เมื่อหลวี่โต้วเห็นตัวตัวเดินออกมา ก็รีบเข้าไปใกล้แล้วคารวะ
"ท่านหญิง บ่าวเฝ้ากำแพงนอกฝึกฝนเอาเรื่องมาสืบเสวยว่า บ่าวที่ท่านหญิงซื้อมาอ้อแอ้หมวยแล้ว"
ตัวตัวอึ้งงังครู่หนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ทันทีว่าหลวี่โต้วหมายถึงใคร
"กรุ๊งเกริง! หนูลืมสือโถวไปเสียแล้ว!"
สำรับงานรายวันของตัวตัวถูกจัดไว้แน่นหนาทุกช่วงเวลา
ผู้รับใช้ข้างกายนาง ทุกอย่างถูกตำหนักหวังจัดการเรียบร้อยแล้ว
สือโถวอยู่ฝึกฝนหน้า ส่วนตัวตัวเอาแต่คิดถึงแต่การช่วยท่านพ่อแก้ปัญหาเลศยาก
เมื่องานยุ่งขึ้นมา ตัวตัวจึงลืมเดิมพันกับเจียวอี้เสียสนิท
สือโถวเองก็รัตติกาลนัก มันกลับไม่เดิ้นมายังฝึกฝนหลังเพื่อหานาง กลับทนหิวต่อไปอย่างนั้น
อิ้งเหนียงแปลกใจยิ่งนัก "เรื่องแปลกยิ่ง อยู่ในตำหนักหวัง ทำไพร่บางถึงหมวยแล้วเล่า?"
ตัวตัวไม่มีเวลาอธิบาย ดึงเท้าหนีไปทันที
"อิ้งเหนียง ถ้าหนูกลับมาสาย ช่วยหนูขอยกบทเรียนกับท่านอาจารย์ด้วยนะ!"
"ตัวตัว เจ้าจะไปที่ใด?" อิ้งเหนียงเป็นห่วงยิ่งนัก
"หนูกลับมาเร็ว ๆ นี้!" คำยังไม่ทันขาดความ ร่างก็หายไปจนมองไม่เห็นเงา
หลวี่โต้ววิ่งตามหลังไป "ท่านหญิง ทรงช้า ๆ หน่อยเพคะ อีกไม่นานคุณนายหลี่จะตำหนิท่านหญิงอีกแล้ว!"
ตัวตัวไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ "ชีวิตมนุษย์เป็นเรื่องใหญ่ การช่วยชีวิตสำคัญกว่าสิ่งใด"
ทั้งสองวิ่งไปถึงห้องบ่าวที่ฝึกฝนหน้า คนในห้องเห็นตัวตัวก็รีบคุกเข่าลงคารวะ