ตัวตัวคิดอะไรก็ลงมือทันที เขียนตำรับยาเพิ่มขึ้นอีกหลายแผ่น
ตำรับบำรุงร่างกาย ตำรับเสริมสิวพรรณ ยาพิษ ยาสลบ ยาแก้พิษ...
“หลวี่โต้ว เจ้าเอาเงินจากกล่องไป แล้วไปจัดยาตามร้านขายยาทีละแห่ง”
หลวี่โต้วก้มมองกองใบสั่งยาในมือ รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
ยิ่งได้ยินที่ท่านหญิงสั่งให้ไปจัดยาแยกกันหลายร้าน ก็ยิ่งงงงวย
“เพคะ ท่านหญิง หนูจะรีบรุดไปเดี๋ยวนี้”
กระนั้นหลวี่โต้วก็ไม่ซักถามอันใด หนูหยิบเงินจากกล่องมาบางส่วน สอดตำรับยาไว้ในอกเสื้อแล้วออกไป
ยามเช้าวันรุ่งขึ้น ก็ยังเป็นบทเรียนของท่านอาจารย์จางตามเคย
วันนี้ท่านอาจารย์จางจะสอนเรื่องยาพิษต่อ
“มาแต่โบราณ แพทย์กับพิษย่อมไม่แยกจากกัน พิษบางชนิดก็คือยารักษาโรค”
“ยาทุกชนิดล้วนมีพิษสามส่วน ดังนั้นยาจึงเป็นพิษด้วย”
ท่านอาจารย์จางบีบหนวดเครา เล่าเรื่องยาพิษที่พบเจอมาตลอดหลายปีให้ตัวตัวฟังอย่างเนิ่นนช้า
“ท่านอาจารย์ หนูอยากลองทำยาพิษกลมขึ้นมาเอง แต่ทำเสร็จแล้ว หนูจะรู้ได้อย่างไรว่าได้ผลเพียงใด”
ตัวตัวนึกคำถามขึ้นมาได้
ยาชานั้นเจ้าลองกับร่างคนได้
แต่ยาพิษแล้ว จะทำอย่างไรดี?
ท่านอาจารย์จางบีบหนวดเครา “เจ้าลองกับสัตว์ดูก็ได้”
“สัตว์?” ตัวตัวตาเป็นประกาย
“ใช่ เช่น ไก่ เป็ด กระต่าย อย่างนี้ก็ได้ทั้งนั้น เพียงแต่ทดลองแล้ว ต้องฝังซากลงดินให้ลึก เกรงว่ามิฉะนั้นจะมีผู้กินเข้าไปโดยไม่รู้ตัวจนเสียชีวิต”
“จ้า! หนูเข้าใจแล้ว!” ตัวตัวพยักหน้า
“บันทึกการรักษาที่ข้ามอบให้ท่านหญิง ท่านหญิงอ่านแล้วเป็นอย่างไรบ้าง?”