สื่อโต้วรู้สึกละอายใจ จึงก้มหัวลงต่ำ
“ข้าน้อยอายุแปดปีแล้ว ท่านหญิงยังมีอายุเพียงห้าปี ข้าน้อยไม่อยากเป็นภาระของท่านหญิง”
“แต่เจ้าก็เป็นภาระของข้าอยู่แล้ว!” ตัวตัวเอ่ยความจริงออกมาตรง ๆ
“บิดาตรัสชัดแจ้งว่า เจ้าอยู่ในความดูแลของข้า เมื่อเช่นนั้นข้าก็มีหน้าที่ต้องปฏิบัติให้ครบถ้วน”
“เจ้าทำเช่นนี้ ถ้าบิดาทราบเข้าแล้ว จะทรงคิดเห็นอย่างไร?”
ตัวตัวลุกขึ้นยืน นางเข้าใจความรู้สึกของบิดาแล้ว
ปรากฏว่า ผู้ที่ความคิดไม่อาจไปด้วยกันได้นั้น ยากนักที่จะสื่อสารกันให้รู้เรื่อง
“ได้แล้ว ข้าจะกล่าวอีกครั้งเดียว”
“ถ้าเจ้าปรารถนาจะอยู่ต่อไป ก็ต้องมีใจเดียวกับข้า”
“เมื่อประสบความยากลำบาก หรือสิ่งใดที่ไม่เข้าใจ เจ้าต้องมาถามข้า”
“ห้ามเจ้าใช้ความคิดของเจ้า ตัดสินใจแทนข้า!”
“หากเจ้ากระทำไม่ได้ ข้าจะไปกล่าวกับบิดาด้วยตนเอง ให้ข้อตกลงระหว่างข้ากับเจ้าเป็นโมฆะ!”
สื่อโต้วรู้ดีว่าคราวนี้ตนเองผิดจริง จึงจ้อยหัวลง
“เพคะ ข้าน้อยจดจำไว้แล้ว”
ตัวตัวเก็บเข็มเงินของนางเรียบร้อย “ข้ายังต้องเข้าเรียน ข้าขอตัวก่อน”
“อีกไม่นาน หลวี่โต้วจะนำของมาให้ เจ้าจงกินให้หมด”
“และข้าจะให้คนไปกล่าวกับครัวไว้ อีกสองวันนี้เจ้าให้ไปรับประทานอาหารที่ครัวใหญ่กับพวกเขา”
“ส่วนเรื่องที่จะไปขุดผักป่าในสวนนั้น เจ้าควรอย่าทำให้ข้าเสียหน้าเลย!”
ตัวตัวเอ่ยจบ ก็เดินตรงไปยังประตู
เดินไปได้ครึ่งทาง นางก็หันกลับมา
“เจ้าจงรีบฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรง ข้ายังต้องมีคนวิ่งรับใช้ทำธุระอีกนานา!”
สื่อโต้วได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายวิบวับ