เจียวอี้ยกมือขึ้น ยังมิทันได้แตะแก้มของตัวตัว หยดน้ำตาเป็นประกายสองหยดก็ไหลลงมาพร้อมกับการกะพริบตาของเจ้าหญิงน้อย ตกลงบนนิ้วมือของเขา
เจียวอี้รู้สึกราวกับมือถูกลวกเป็นผึง จึงสะบัดมือกลับ
“ชะตากรรมของผู้อื่น ไม่เกี่ยวกับพวกเรา!”
“นางพวกนั้นอายุสั้น เพราะทำบาปกรรมไว้ ยมบาลจึงเรียกวิญญาณนางกลับ”
“ผู้ที่เอาชะตากรรมของคนอื่นมาป้ายยาลงบนตัวเจ้า ย่อมเป็นผู้ที่ใจร้าย”
“ต่อคนใจร้ายเช่นนั้น เจ้าจะไปใส่ใจว่านางคิดอย่างไรทำไม?”
“เมื่อเจอคนแบบนี้ เจ้าต้องเอาคืน ทำให้นางหวาดกลัวเจ้า ไม่กล้าปล่อยข่าวลือทำร้ายเจ้าอีก เข้าใจหรือไม่?”
ตัวตัวสูดจมูกฟึด ๆ แล้วพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย
“หนูเข้าใจ!”
เจียวอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่มือตัวตัวอย่างไม่พอใจ
“อย่าสูดฟึด ๆ อีก!”
ตัวตัวยิ้มเขินอาย
เจ้าหญิงน้อยถือผ้าเช็ดหน้าเช็ดใบหน้าให้สะอาด แล้วบีบจมูก สะบัดเสียงสั่งน้ำมูกเสียใหญ่
เจียวอี้หันหน้าหลบ เต็มใบหน้าด้วยความรังเกียจ
ตัวตัวเช็ดตัวเรียบร้อย มองผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนสะอึง แก้มแดงระเรื่อ
“ท่านพ่อ หนูเอาไปฟอกสะอาดแล้วจะคืนให้นะพ่ะย่ะค่ะ!”
เจียวอี้เห็นอารมณ์ของตัวตัวดีขึ้นมาก
เด็กน้อยก็เป็นเช่นนี้ อารมณ์มาเร็ว ไปก็เร็ว
ตัวตัวมองผ้าในมือ “โอ๊ะ ท่านพ่อ ผ้าชิ้นนี้มารดาทรงปักให้พระองค์ใหม่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เจียวอี้หันหน้าไป ใบหน้าเรียบเฉย