องค์ชายผิงหยางมองสีทองในกล่อง “ไม่ใช่ ของชิ้นนี้มอบให้เจ้าแล้ว”
ตัวตัวหน้าตึงทันที “ของชิ้นนี้มันเครื่องประดับนี่ ตรงไหนล่ะเป็นอาวุธลับ”
“อีกอย่าง ตูอยากได้อาวุธลับที่มีกลไก ไม่ใช่เครื่องประดับแบบนี้ที่แทงคนก็ไม่ตาย!”
ตัวตัวเม้มปากแล้ววางกล่องกลับลงบนโต๊ะ
องค์ชายผิงหยางไตร่ตรองชั่วครู่ แล้วยื่นมือหยิบสีทองออกจากกล่อง
“จับตาดูให้ดี ข้าจะลงมือให้ดูเพียงครั้งเดียว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตัวตัวรีบจ้องมองมือขององค์ชายผิงหยางอย่างตั้งใจ
เห็นองค์ชายผิงหยางหยิบสีขึ้นมา บิดตรงจุดหนึ่งโดยไม่ชี้แจง สีก็แยกออกจากกันทันที
ต่อมาองค์ชายผิงหยางรวบสองปลายเข้าหากันประกอบร่าง หนึ่งเกาทัณฑ์ขนาดเล็กจ้อยจิ๋วก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือของท่าน
ท่านวางเข็มเส้นเล็กจิ๋วลงไปบนนั้น แล้วเบามือกดไก
เข็มพุ่งเข้าไปในผนังด้านตรงข้ามแล้วก็หายไป
ตัวตัวประหลาดใจวิ่งไปตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
“ท่านพ่อเก่งจริง ๆ มันเข้าไปในผนังได้ด้วย!”
ตัวตัวกลั้นความตื่นเต้นวิ่งกลับมากระซิบเสียงเบา
“บัดนี้ยังคิดว่ามันเป็นเพียงสีทองธรรมดาอยู่หรือไม่” องค์ชายผิงหยางถือเกาทัณฑ์แล้วถาม
ตัวตัวยิ้มแฉ่งส่ายหน้า
“ไม่! ท่านพ่อ ใครสร้างของชิ้นนี้ เขาเก่งมากมาย!”
ตัวตัวรับเกาทัณฑ์มา แล้วทำตามขั้นตอนเมื่อครู่ คืนรูปกลับเป็นสีทอง
แล้วก็แยกส่วนประกอบใหม่เป็นเกาทัณฑ์อีกครั้ง
“อึก ตูเข้าใจแล้ว ถ้าแยกจากตรงนี้จะเปลี่ยนเป็นแบบนี้ได้เร็วกว่า!”