เมื่อองค์หวังผิงหยางได้ยินเสียงของตัวตัว นางวางจดหมายในมือลง แล้วหันกลับมา
“ตัวตัว วันนี้กลับมาเร็วเช่นนี้เพราะเหตุใด?”
ปกติแล้ว ตัวตัวฝึกวิชาต่อสู้จนดึกดื่นยิ่งกว่านั้นจึงจะเลิก
และทุกคราที่กลับมา ก็มักเหงื่อท่วมทุกส่วน
รูปโฉมสดชื่นเช่นเวลานี้ องค์หวังผิงหยางยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
ตัวตัวเข้าซบลงในอ้อมแขนขององค์หวังผิงหยาง
“วันนี้ หนูกับพ่น้อยมีเรื่องต้องคุยกัน หนูเลยขออนุญาตหยุดฝึกค่ะ”
องค์หวังผิงหยางนึกถึงตอนอาหารค่ำ ที่องค์ชายผิงหยางอ้างเหตุให้นางออกไปก่อน
องค์ชายผิงหยางกับตัวตัวคุยกันนานถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
นางสำรวจตัวตัว แต่ไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ บนใบหน้านั้น
“พ่น้อยเอาความรู้มาซักถามหนูอีกแล้วหรือ?” องค์หวังผิงหยางถามอย่างคะน้า
ตัวตัวคิดชั่วครู่ แล้วพยักหน้า
“ใช่ค่ะ ก่อนหน้านี้พ่น้อยสั่งการบ้านไว้ให้หนู”
“แต่หนูคิดหาวิธีแก้ไม่ตกมานานแล้วค่ะ”
“วันนี้ได้ส่งคำตอบที่น่าพอใจไปทัน มิฉะนั้นพ่น้อยคงไม่ปล่อยหนูไปง่าย ๆ แน่ ๆ”
ตัวตัวว่าพลาง ยังแลบลิ้นเชิงอ้อนอย่างน่ารัก
องค์ชายผิงหยางให้เจ้าค้นหาวิธีฟื้นความรู้สึกของขาที่ชา ลองเป็นการบ้านที่สั่งไว้ก็ได้
องค์หวังผิงหยางถูกท่าทีอ้อนแอ้นของตัวตัวทำให้ขำ
“พ่น้อยเป็นคนใจดี พูดง่ายเช่นไร ที่ไหนจะเข้มงวดเช่นที่หนูว่า?”
เช่นคราที่นางบอกว่าอยากเรียนวิชาแพทย์ องค์ชายผิงหยางก็ยินยอม
ภายหลัง นางพบว่าตนเองไร้แววทางนั้นจริง ๆ จึงขอล้มเลิก องค์ชายผิงหยางก็ยินยอมเช่นกัน