หลวี่โต้วกุมใบหน้าไว้แน่น จ้องมองคุณนายแซ่จางด้วยความโกรธเกรี้ยว
“นั่นเป็นหนังสือขององค์หวัง เจ้ากล้าเผามันซะนัก!”
คุณนายแซ่จางสะดุ้งสักครู่ แล้วก็หัวเราะขึ้นมาทันที
“สาวเถื่อนแสนกล้า กล้าโกหกอย่างนี้เชียวหรือ!”
“นึกว่าจะอ้างว่าเป็นหนังสือขององค์หวังแล้วข้าจะกลัวหรือ!”
คุณนายแซ่จางเงื้อฝ่ามือขึ้น พุ่งเข้าฟาดหลวี่โต้วอีกครั้ง
“ช่างมันจะหนังสือขององค์หวัง แม้แต่ลายมือขององค์หวัง ข้าก็ยังกล้าเผา!”
“วันนี้ไม่ให้เจ้ารู้ซึ้งสักหน่อย เจ้าก็ไม่รู้ว่าม้าหวังมีตากี่ตา!”
หลวี่โต้วหลับตาลง แต่ฝ่ามือที่เจ็บแสบกลับไม่ตกใส่ร่างดั่งใจคิด
นางลืมตาขึ้น เห็นมือของคุณนายแซ่จางถูกคุณนายแซ่หลีจับไว้
ในดวงตาของคุณนายแซ่จางเป็นประกายแห่งชัยชนะ “คุณนายแซ่หลี เจ้าตั้งใจปกป้องมันงั้นหรือ!”
“มันลวงหลบงานยามเข้าเวร ย่อมเป็นเพราะเจ้าเอาใจปล่อยยะ!”
“แบกน้ำโคลนพูดเหลวไหลอะไรนักหนา!”
คุณนายแซ่หลีออกแรงดึง คุณนายแซ่จางก็ถูกสะบัดหมุนส่งออกไป
สุดท้ายนางพอเกาะเตาไฟไว้ได้เฉียดฉิว ร่างจึงคงที่
แต่เนื่องด้วยเตาไฟกำลังลุกโชน พื้นเตาจึงร้อนผ่าวจ้า
มือของคุณนายแซ่จางถูกลวกจนปวดแทบทนไม่ไหว นางรีบยื่นมือลงไปในถังน้ำที่ข้าง ๆ
ในถังน้ำข้างเตานั้น ไม่อาจรู้ได้ว่าผู้ใดเทน้ำร้อนลงไป
คุณนายแซ่จางไม่ทันสังเกตดู เห็นมีน้ำก็ยื่นมือลงไปทันทีโดยไม่คิดพินิจ
“เหวอ!”
คุณนายแซ่จางกระโดดลนเพราะแสบร้อน
ขณะนั้นมือของนางลวกแดงก่ำดุจกุ้งต้มสุกทั้งตัว
“อือ ๆ ๆ!”
คุณนายแซ่จางเจ็บจนร่ำไห้
เหตุการณ์เพียงครู่นั้นเกิดขึ้นเร็วนัก จนคนทั้งห้องครัวยังไม่ทันที่จะรู้ตัวตื่น