องค์หวังผิงหยางเต็มไปด้วยความงุนงง “แม่นางไม่เคยเก็บไว้ในมือตลอดเวลาหรือ?”
ตัวตัวส่ายหน้า
“ไม่มีแล้ว หายไปเสียแล้ว”
องค์หวังผิงหยางมองหาบนเตียง แล้วยังก้มลงส่องใต้เตียงด้วย
“ไม่มีสักแห่ง หรือจะหล่นตกอยู่บนถนนเมื่อครู่?”
องค์หวังผิงหยางรู้สึกเสียใจยิ่งนัก “ความผิดของแม่เอง ที่ไม่ได้เผลอระแวง ยามนี้แม้จะให้คนออกไปเสาะหา ก็คงหาไม่พบแล้วกระมัง”
ตัวตัวเศร้าซึมแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงดังเดิม
องค์หวังผิงหยางลูบหัวของตัวตัวเบา ๆ
“เช่นนี้เถิด แม่จะให้เจ้าสำนักหลังกลับไปแกะสลักของใหม่ให้อีกชิ้นจะดีหรือไม่?”
ตัวตัวส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ แม่”
องค์หวังผิงหยางอดไม่ได้ที่จะห่วงใยเมื่อเห็นตัวตัวเศร้าหมอง นางจึงปลอบโยน
“หากแม่นางรักชอบสักเท่าใด แม่จะให้คนไปบอกเจ้าสำหรับให้แกะสลักขึ้นมาใหม่อีกครั้งก็ได้”
“แม้จะแพงสักเท่าใด ตราบใดที่แม่นางรักชอบ ก็คุ้มค่าทั้งนั้น”
ตัวตัวเงยหน้าขึ้นมององค์หวังผิงหยางด้วยดวงตากลมโตเปียกแฉก
“แม่คะ ทางที่หายไปน่ะ มันไม่เหมือนใคร”
ตัวตัวเงียบหยุดปากไว้
นางไม่รู้ว่าควรอธิบายกับแม่อย่างไร ว่าปลาตัวนั้นไม่เหมือนปลาตัวอื่นอย่างไร?
องค์หวังผิงหยางคิดว่าตัวตัวเพียงหมายปองของชิ้นเดิมเท่านั้น
“แม่เข้าใจน้ำใจของแม่นาง แต่ของชิ้นนั้นหายไปแล้ว หาคืนมาไม่ได้อีกแล้ว”
ตัวตัวพยักหน้าอย่างอ่อนแรง “เอ่อ ตัวตัวเข้าใจแล้วค่ะ!”
องค์หวังผิงหยางไม่รู้จะปลอบตัวตัวอย่างไร ทำได้เพียงลูบหัวของนางเบา ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า
ตัวตัวสูญเสียเลือดมานับไม่ถ้วนมาก่อน พอโดนองค์หวังผิงหยางลูบเช่นนี้ ก็หลับสบายไปอีกครั้ง