องค์หวังผิงหยางแหวกเอื้อมมือไปใต้หมอน ตัวตัวยังไม่ทันได้ขวาง ก็เห็นนางหยิบสำรับผ้าออกมาเสียแล้ว
“สิ่งใดกัน? หนักอึ้งเช่นนี้?”
องค์ชายผิงหยางแปลกใจเป็นทุนเดิม นางจึงยกสำรับผ้าขึ้นมาตรงหน้า
ตัวตัวกะพริบดวงตา แล้วยื่นมือกดที่หลังมือขององค์หวังผิงหยางไว้
“มารดา ไม่ช้าครู่นี้เมื่อทรงเห็นแล้วโปรดอย่าตกใจนะ!”
ใจขององค์หวังผิงหยางสั่นไหว นางหันไปมองตัวตัวด้วยความสงสัย
“สิ่งใดกัน?”
ตัวตัวนั่งขึ้น หยิบสำรับผ้ามาไว้ในมือ ดวงตากลมโตแจ่มใสมององค์หวังผิงหยางไม่วางตา
“เป็นอย่างนี้นะครับ มารดา”
“สมัยก่อน หนูฝันร้ายเป็นประจำ”
“แล้วหลวี่โต้วก็รู้เรื่อง นางช่วยหาสูตรลับมาให้หนู”
“ก็ให้เอามีดฆ่าหมูที่สะสมพลังบาปกรรมหนักมาหนึ่งเล่ม วางไว้ใต้หมอน”
“มารดา หนูบอกเลยนะ ตั้งแต่มีมีดเล่มนี้ หนูไม่เคยฝันร้ายอีกเลย!”
เมื่อได้ยินว่าในสำรับผ้าเป็นมีดฆ่าหมู ในใจขององค์หวังผิงหยางรู้สึกขัดใจยิ่งนัก
แต่เมื่อฟังตัวตัวเล่าจนจบ นางกลับยอมรับได้เพียงพอ
“แท้จริงเป็นเพราะมีดเล่มนี้งั้นรึ?” องค์หวังผิงหยางครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย
ตัวตัวพยักหน้า แล้วสอดสำรับผ้าไว้ใต้หมอนฝั่งในที่ติดตัวตน
“หนูจำได้ คืนหนึ่งที่หนูนอนกับมารดา ก็ฝันร้าย”
“แต่พอหนูกลับมานอนตรงนี้ ก็ไม่เป็นอะไรแล้ว!”
พูดจบ ตัวตัวก็ซบกลับลงไปในอ้อมอกขององค์หวังผิงหยางอีกครั้ง
องค์หวังผิงหยางเกิดความสงสัยขึ้นมา
“เก่งกาจเช่นนั้นจริงรึ? เจ้านอนตรงนี้เมื่อใดก็ไม่ฝันร้าย?”
ตัวตัวพยักหน้า แล้วเสริมขึ้นอีกประโยค