อิ้งเหนียงไม่ยอมแพ้ สวมกอดแขนหลี่จิ้นไว้แน่น “หรูหรูกับท่านพ่อจะอยู่ฝ่ายเดียวกัน!”
เจียวอี้เหลือบมองหลี่จิ้นหนึ่งครั้ง “เจ้าอยากประลองอะไร?”
หลี่จิ้นโบกมือ “ไม่ประลองหรอก พวกข้าเพียงเล่นเกมกันเท่านั้น”
“ท่านอาจารย์ เชิญบอกหน่อยซิ เล่นกันอย่างไร?” ตัวตัวดีใจเป็นอย่างยิ่ง
การเล่นเกมนั้น เด็กน้อยสักกี่คนจะไม่ชอบ
ตัวตัวย่อมไม่เป็นข้อยกเว้น
เจียวอี้มองท่าทางของตัวตัว จึงโยนหมากในมือคืนลงกล่องหมาก
“ว่ามาเถอะ เจ้าอยากทำสิ่งใด?”
หลี่จิ้นชี้ไปที่กระดานหมาก “พวกเราขอเล่นหมากห้า”
“หมากห้า? นั่นคือหมากอะไรกัน?” เจียวอี้ขมวดคิ้ว
“ท่านอาจารย์ หมากห้าคือหมากอะไรหรือ เชิญนำมาให้พวกเราดูซิ” ตัวตัวมองหาไปรอบ ๆ
อิ้งเหนียงหันกลับไปมองท่านพ่อ เมื่อเห็นท่านพ่อพยักหน้า นางจึงหันกลับมาอธิบาย
“ตัวตัว หมากห้าก็คือหมากล้อม”
ตัวตัวแปลกใจยิ่งนัก “หมากล้อมก็คือหมากล้อม ทำไมถึงเรียกว่าหมากห้าอีกด้วย?”
หลี่จิ้นหัวเราะ
“ก็เป็นเพียงเกมหมากล้อมแบบง่าย บนกระดานหมาก ใครวางหมากของตนเชื่อมต่อกันได้ครบห้าเม็ดก่อน ผู้นั้นก็ชนะ”
“จะแนวนอน แนวตั้ง หรือทแยงก็นับทั้งนั้น ใครได้ก่อนใครชนะ” หลี่จิ้นพูดจบ ยังจับมืออิ้งเหนียงสาธิตให้ดูอีกครั้ง
“โอ้! ที่แท้ก็เช่นนั้นนี่เอง! พวกเราเข้าใจแล้ว” ตัวตัวตบมือเล็ก ๆ
“ท่านพ่อ พวกเราขอลงหมาก!” ตัวตัวขออาสา
เจียวอี้ศึกษาหมากล้อมมาอย่างลึกซึ้ง เมื่อฟังกติกาที่หลี่จิ้นเล่าแล้ว รู้สึกว่าช่างเล็กน้อยเหลือเกิน