เมื่อเจียวอี้มองเห็นสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือ ชายหนุ่มก็อึ้งงันไปชั่วขณะ
ที่อยู่ในมือนั่นคือลูกสนสองลูกที่เล็กจิ๋ว
เจียวอี้นึกถึงเรื่องขบขันที่หลี่จิ้นเล่าไปเมื่อครู่ขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงหันไปมองตัวตัวอย่างมีความหมายแฝง
“เมื่อครู่หนูไม่ได้หกล้มมาใช่ไหม”
ตัวตัวมองเจียวอี้ด้วยความประหลาดใจ “ท่านพ่อทราบได้อย่างไรเพคะ”
เจียวอี้มองตัวตัวด้วยสีหน้าที่บรรยายยาก “ไม่ใช่เพราะอยากได้ลูกสนสองลูกเลยไปเกาะต้นไม้จนหกล้มลงมาหรอกหรือ”
สีหน้าของตัวตัวแลดูประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม
“ใช่แล้วเพคะ! ท่านอาจารย์บอกว่าลูกสนนี่เจ้ากระรอกน้อยชอบกินมากที่สุด”
“หนูเลยอยากดูด้วยตาตัวเอง แล้วหนูก็เด็ดมาได้หนึ่งลูก ปรากฏว่าเห็นอีกลูกหนึ่ง”
“เพราะหนูโลภเกินไป เลยร่วงลงมาแบบนั้นแหละเพคะ!”
“โชคดีที่ท่านอาจารย์รับหนูไว้ทัน ไม่เช่นนั้น……”
ตัวตัวอายจนแลบลิ้นแลบแกล้มอย่างเขินอาย
“ห้ามทำหน้าซน” เจียวอี้แหงนหน้าขึงขัง “คราวหน้าห้ามขึ้นต้นไม้อีก”
ตัวตัวแย้ง “หนูแค่อยากรู้อยากเห็น คราวหน้าจะไม่ทำอีกแล้วเพคะ”
“ท่านพ่อลองดูสิ ลูกสนนี่มันคมแสบมือจะตาย แต่เจ้ากระรอกน้อยมันน่ารักขนาดนั้น มันกินเข้าไปได้อย่างไรกันเพคะ”
เจียวอี้ขมวดคิ้วมองช่อสนในมือ ของอย่างนี้กินได้จริงหรือ
ตัวตัวเบ้ปากยิ้ม “ท่านพ่อก็ไม่รู้ใช่ไหมเพคะ”
“หนูถามท่านอาจารย์มาแล้ว ท่านบอกว่าในช่อสนมีเมล็ดสนอยู่ข้างใน”
“เจ้ากระรอกน้อยมันกินเนื้อในเมล็ดสนต่างหาก ไม่ใช่กินช่อสนทั้งอัน!”
เมื่อเห็นว่าท่านพ่อไม่รู้ ตัวตัวก็อารมณ์ดีเป็นลนลาน รีบถ่ายทอดความรู้ให้ท่านพ่อฟังทันที