ถ้อยคำของหลี่จิ้นทำให้อิ้งเหนียงคลายอกคลายใจลง นางวางหมากลงบนกระดาน
ตัวตัวลงหมากตามทันที อิ้งเหนียงหยิบหมากขึ้นมาเพิ่งจะวางลงยังตำแหน่งที่ตนต้องการ ก็ได้ยินเสียงของเจียวอี้ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ให้นับไปทางขวาสองช่อง”
อิ้งเหนียงเงยหน้ามองบิดาอย่างแปลกใจ หลี่จิ้นยิ้มแล้วพยักหน้าให้นาง
“เจ้าอยู่คณะเดียวกับเปิ่นหวัง เปิ่นหวังให้เจ้าวางตรงไหน เจ้าก็วางตรงนั้น”
“หากเจ้ายังโต้แย้ง ก็ไปอยู่คณะของพวกเขาเสีย!”
ถ้อยคำของเจียวอี้เย็นชาเสียจนอิ้งเหนียงน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาในทันที
“ท่านพ่อ ท่านทำพี่สาวร้องไห้แล้วนะ!” ตัวตัวรีบใช้มือน้อย ๆ เช็ดน้ำตาให้อิ้งเหนียง
“องค์ชายผิงหยาง ที่พวกเราเดิมพันกันเมื่อครู่คือข้ากับท่านหญิงน้อยหนึ่งคณะ ท่านกับอิ้งเหนียงอีกหนึ่งคณะ”
“หากท่านไล่อิ้งเหนียงออกไป แปลว่าท่านยอมแพ้!”
หลี่จิ้นเห็นบุตรสาวถูกเจียวอี้พูดแค่ประโยคเดียวจนร้องไห้ ใจของเขาก็อัดอั้นไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
เจียวอี้เบ้ปากเล็กน้อย แล้วชี้ไปที่จุดหนึ่งบนกระดาน “วางตรงนี้!”
อิ้งเหนียงเห็นบิดากับตัวตัวต่างมองมาที่นางอย่างให้กำลังใจ จึงใช้หลังมือปาดน้ำตาให้แห้ง แล้ววางหมากลงยังตำแหน่งที่เจียวอี้ชี้
ตัวตัวมองกระดานแล้วเข้าใจไม่ลง ว่าทำไมท่านพ่อจึงให้พี่สาวลงหมากไกลถึงตรงนั้น
เจ้าหนูครุ่นคิดชั่วครู่ แล้ววางหมากลงอย่างระมัดระวัง
อิ้งเหนียงเห็นดังนั้น จึงหยิบหมากสีขาวขึ้น แล้วมองไปทางเจียวอี้
“วางชิดกับหมากเมื่อครู่” น้ำเสียงของเจียวอี้ยังคงเย็นชาเช่นเดิม