“เมื่อวาน ฮูหยินให้อิงเหนียงกับครูหลี่กลับบ้านไปแล้ว”
“หลายวันมานี้ฝนตกต่อเนื่อง ไม่อาจทราบได้ว่าบ้านของพวกนางเป็นเช่นไร”
“ฮูหยินให้อิงเหนียงกลับมาพรุ่งนี้”
“ส่วนครูจางได้ขอลาไป ดังนั้นวันนี้เจ้าจงพักผ่อนให้เต็มที่เถิด”
“สองวันมานี้ แกก็เหนื่อยหนักไม่น้อย”
เมื่อแม่ลูกเล่นหยอกกันเสร็จ องค์หวังผิงหยางจึงเล่าแผนการจัดงานให้ตัวตัวฟัง
ตัวตัวดูผิดหวังเล็กน้อย
“แต่ว่าข้าเมื่อวานก็ไม่ได้เรียนแล้ว วันนี้ถ้าไม่เรียนอีก ก็จะทำภารกิจที่ท่านพ่อสั่งไว้ไม่เสร็จแล้ว!”
องค์หวังผิงหยางลูบศีรษะตัวตัวเบา ๆ
“เจ้าไม่ได้บอกแม่ไว้หรือว่า ต้องพักผ่อนให้ดี จึงจะเดินทางได้ไกลยิ่งขึ้น?”
ตัวตัวยิ้มออกมา “ครูหลี่เป็นคนบอกข้ามา!”
องค์หวังผิงหยางพยักหน้า
“ดังนั้นเจ้าควรเชื่อคำครูเถิด”
“เร่งรัดเกินไปย่อมไม่ถึงที่หมาย อีกอย่าง เจ้ามิได้เลิกเรียน พักเพียงสองวันเท่านั้น”
“มิแน่พอพักสมชื่อแล้ว จะเรียนได้รวดเร็วยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้”
ตัวตัวเอียงศีรษะ ไตร่ตรองชั่วครู่
“จ้า! แม่พูดถูกต้องแล้ว!”
“กูรือ ๆ!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นมา
องค์หวังผิงหยางกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“หิวแล้วสินะ เมื่อวานกลับมาเจ้าก็หลับไปเสียแล้ว”
“แม่เห็นเจ้าหลับสบายนัก จึงใจไม่กล้าปลุกขึ้นมา”
ตัวตัวลูบท้องที่หิวแฟบ พยักหน้ารัวเหมือนลูกไก่จิกข้าว
“ข้าหิวแล้วค่ะ”
“งั้นพวกเราไปลุกขึ้น ไปรับประทานอาหารกันเถิด!”
องค์หวังผิงหยางหันกายลุกขึ้นนั่ง ไป๋เหอกับเหลียนซินก็เดินเข้ามาในห้อง