องค์หวังผิงหยางรีบเอื้อมมือไปหยิบเข็มเงิน
"เด็กนี่ ทำไมถึงเอาเข็มเงินมาเล่นเช่นนี้"
"ถ้าเผลอโดนเข็มทิ่มขึ้นมา คงปวดร้าวยิ่งนัก!"
ไป๋เหอก้าวเข้ามา รับเข็มเงินจากมือทารกน้อยอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บรวมเข้ากับเข็มเงินในถุงผ้า
"องค์หวัง วันนี้ต้องขอบพระคุณเจ้าหญิงเป็นอย่างสูงเพคะ"
"มิใช่เพราะเจ้าหญิงทรงเสียบเข็มถวาย องค์หวังคงไม่รอดตื่นได้ในเร็วเช่นนี้"
ไป๋เหอเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นว่าองค์หวังผิงหยางล้มหมดสติ เหลียนซินเชิญหมอมารักษาแต่อาการก็ไม่ทุเลา
กระทั่งตัวตัวกลับมาเสียบเข็มถวาย องค์หวังผิงหยางจึงได้สติขึ้นมา ครบถ้วนทุกประการโดยไม่มีอะไรบกพร่อง
องค์หวังผิงหยางได้ฟังก็แปลกใจยิ่งนัก
"ไป๋เหอ เจ้าว่าเจ้าหญิงเสียบเข็มถวายเรา เราจึงได้สติขึ้นงั้นรึ?"
ไป๋เหอพยักหน้าแรง
"ใช่เพคะ! หมอว่าถ้าองค์หวังไม่ยอมรับยาแล้ว อันตรายยิ่งนัก"
"อาจารย์หลี่จึงให้เจ้าหญิงเสียบเข็มถวายค่ะ"
"อาจารย์หลี่?" องค์หวังผิงหยางงงงวยเหลือเกิน
"ไป๋เหอ เจ้าไปเชิญอาจารย์หลี่มาพบ พะยาหมีเรื่องบางประการถามถามเขา"
"รับทราบเพคะ"
ไป๋เหอรีบรุดออกไป
หลี่จิ้นเห็นว่าองค์หวังผิงหยางได้สติแล้ว เมื่อเหล่าสตรีในห้องร่ำไห้กัน
เขาจึงแอบถอยออกมาโดยไม่มีใครสังเกต
ชายนอกอย่างเขาโดยธรรมดาไม่อาจเดินเข้าออกเขตในได้
มิใช่เพราะองค์หวังผิงหยางประชวรหนัก หลี่จิ้นคงไม่เสี่ยงล่วงเข้ามาเช่นนี้
เขาเพิ่งเดินกลับมาถึงเขตนอก ยังไม่ทันได้พูดจากับอิ้งเหนียงสักคำ
ก็มีบ่าวคนหนึ่งเข้ามากราบว่าองค์หวังผิงหยางมีรับสั่งให้เข้าเฝ้า