หลวี่โต้วมองไปยังครูหลี่ "ครูขอรบาล ช่วยหามีดฆ่าหมูมาสักเล่มได้หรือไม่เพคะ"
ครูหลี่นั่งลง ศึกษาหน้าตาหลวี่โต้วอย่างถี่ถ้วน
เห็นหลวี่โต้วใบหน้าเหนื่อยล้า ขอบตาแดงก่ำ และใต้ดวงตายังมีรอยคล้ำเข้มลึก
ชัดเจนว่าคืนนี้หลับไม่สนิท
ครูหลี่จับมือหลวี่โต้วไว้
"เจ็บตรงไหนหรือไม่ หรือว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติ"
หลวี่โต้วส่ายหน้า
"ครูขอรบาล หม่อมฉันหายดีแล้ว ครูไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ"
ครูหลี่คลายใจลง ดูท่าอาการของหลวี่โต้วยังไม่หนักนัก
"เช่นนี้เถิด พรุ่งนี้ข้าจะไปเฝ้าพ่อบ้านสักครั้ง จะขออนุญาตออกจากตำหนักไปหาแผงค้าเนื้อของร้านอื่น"
"แล้วข้าจะไปดูเองว่ามีผู้ใดยินดีขายมีดฆ่าหมูให้บ้าง"
"เจ้าวางใจเถิด ตราบใดที่มีผู้ยินดีขาย ไม่ว่าจะเสียเงินทองเท่าไร ครูจะซื้อมาคืนให้เจ้าเอง"
หลวี่โต้วเบิกบานใจเต็มเปี่ยม
"ขอบพระคุณครูเพคะ"
พูดจบ หลวี่โต้วก็สอดมือเข้าไปใต้หมอน ค้นหาอยู่นาน จึงได้ห่อผ้าผืนเล็กออกมา
"ครูขอรบาล เงินทั้งหมดของหม่อมฉันอยู่ที่นี่แล้วเพคะ"
"ถ้าไม่พอ รบาลให้ครูช่วยออกให้ก่อน พอถึงวันรับเงินรายเดือน หม่อมฉันจะทยอยคืนให้ครูเอง"
หลวี่โต้วพูดไป ใบหน้าก็แสดงความเขินอายออกมา
ผู้ใดขอเข้าเป็นศิษย์ ย่อมต้องถวายเครื่องคารวะแก่ครู และยังต้องจัดหาเสื้อผ้ารองเท้าถุงเท้าถวาย
แต่นางกลับให้ได้แค่กระเป๋าจักจั่นที่ปักถักด้วยมือเองเพียงชิ้นเดียว นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
ทว่าครูหลี่มิได้รังเกียจ ยังคงส่งตำราทั้งหมดให้นางครบถ้วน
บัดนี้ ครูไม่เพียงต้องยุ่งหน่ายช่วยเหลือนาง ยังต้องช่วยออกเงินให้อีก...