ตัวตัวกระโดดโลดเต้นวิ่งไปยังที่พักของหลวี่โต้ว
ขณะนั้น ห้องนอนรวมแน่นิ่งไปด้วยผู้คน
บ้างกำลังพูดคุย บ้างกำลังรับประทานอาหาร บ้างกำลังเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย
ห้องนั้นเอะอะระรายราวกับตลาดสด
หลวี่โต้วปวดศีรษะอยากนอน แต่บรรยากาศก็โกลาหลเหลือเกิน จะนอนลงได้อย่างไร
นางจึงได้แต่ดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ แน่นหนากอดปิดหูทั้งสองข้างไว้
แม้เช่นนั้น เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะครื้นเครงในห้อง ก็ยังลอดทะลุผ้าห่มลอยเข้ามา
หลวี่โต้วรู้สึกศีรษะยิ่งปวดหนักขึ้น
ตัวตัวเปิดม่านเข้าไป ก็อดตะลึงงันไม่ได้
ไม่คิดเลยว่าในห้องจะมีคนอยู่มากมายถึงเพียงนี้
มีผู้หนึ่งเห็นตัวตัวเข้า จึงเอาศอกสะกิดสาวใช้ที่สนิทข้าง ๆ
ทั้งสองมองหน้ากันสักครู่ แล้วรีบวิ่งไปคุกเข่าต่อหน้าตัวตัว
"ข้าน้อยคารวะทรงธิดา มิทราบว่าทรงธิดามีธรรมเนียมใดจะสั่งสอน"
คนอื่นได้ยินเสียงจึงหยุดกิริยาทั้งสิ้น
ทุกนางรีบคุกเข่าลงคารวะตัวตัว ในใจลับลอบเสียใจ
เหตุใดจึงไม่เห็นทรงธิดาตั้งแต่แรกเสียเลย
ตัวตัวเหลียวมองไปเห็นหลวี่โต้วที่ปลายประตู ตัวทั้งตัวถูกผ้าห่มคลุมจนมิด
นางเอื้อมมือตบไปที่ผ้าห่ม "หลวี่โต้ว หนูมาเยี่ยมแล้วน้า!"
หลวี่โต้วในผ้าห่มได้ยินเสียงของตัวตัวกะทันหัน ยังคิดว่าหูตนสร้างเสียงขึ้นมาเอง
จวบจนสาวใช้ข้าง ๆ เบา ๆ เขย่าตัวนาง
"หลวี่โต้ว ทรงธิดาเสด็จมาแล้ว!"
หลวี่โต้วสะบัดผ้าห่มออกทันที ลุกขึ้นนั่ง
"ทรงธิดา! ทรงมาเพราะเหตุใดเล่า"