“ท่าทีแบบนี้ ห้ามทำอีกนะ” องค์หวังผิงหยางกล่าวเตือน
“เพราะอะไรล่ะ” ตัวตัวแสดงความไม่เข้าใจ
“เชื่อฟังหน่อย!”
บัดนี้ความคิดขององค์หวังผิงหยางก็มั่นวุ่น ไม่รู้จะอธิบายกับตัวตัวอย่างไรดี
“ได้ค่ะ” ตัวตัวตอบว่าอย่างว่านอนสอนง่าย
องค์หวังผิงหยางเห็นท่าท้อใจของตัวตัว จึงลูบหัวนางเบา ๆ
“พรุ่งนี้ แม่จะให้คนเอาปลาตัวนั้นไปตุ๋นมาเป็นอาหาร”
ตัวตัวดีใจขึ้นมาทันที
“ดี!”
ทั้งสองแม่ลูกเดินเข้าไปในห้อง เหลียนซินเห็นชุดเสื้อผ้าที่ตัวตัวเพิ่งเปลี่ยนไปไม่นาน กลับเปียกอีกครั้ง
ในใจนางเกิดความสงสัย
“เหลียนซิน เจ้าไปให้ลวี่จูเอาชุดเสื้อผ้ามาอีกชุด”
“รับทราบเพคะ”
ไม่ช้าลวี่จูก็ถือเสื้อผ้าสะอาดเดินมา
“เจ้าพาองค์หญิงไปที่ห้องข้างเพื่ออาบน้ำเสีย”
ลวี่จูรับคำสั่งแล้วจูงมือตัวตัวไปยังห้องข้าง
องค์หวังผิงหยางจึงได้นั่งลงใต้หน้าต่าง ทบทวนเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น
ควรจะรอองค์ชายกลับมาแล้วเล่าให้ทราบหรือไม่?
องค์หวังผิงหยางเทียบน้ำหนักในใจ
สุดท้าย นางตัดสินใจว่าจะไม่เอ่ย
เรื่องนี้ก็ปล่อยให้ผ่านไปเสีย
หาได้ไม่ยาก คงเป็นที่มือของตัวตัวสัมผัสขนมอบไว้
กลิ่นขนมจึงดึงดูดปลาเข้ามา
ใช่!
เป็นเช่นนั้นแน่!
องค์หวังผิงหยางโน้มน้าวใจตนเองได้
เมื่อตัวตัวอาบน้ำเสร็จออกมา องค์หวังผิงหยางก็เลี้ยงดูกุมารไว้ข้างกาย
ราตรยาม องค์ชายผิงหยางที่ออกไปทั้งวันก็ได้เวลากลับมา
ท่านไปสำรวจเหมืองเหล็กในเทือกเขากับหลิงเฟิง
เส้นทางเข้าเทือกเขา ตลอดทางหลิงเฟิงต้องแบกองค์ชายผิงหยางเข้าไป แล้วแบกออกมา
เหมืองเหล็กนั้น ดังที่หลิงเฟิงเคยกล่าวไว้ กว้างใหญ่ยิ่งนัก