ไป๋เหอรีบรุดเข้าไปตำหนิลวลออด
"ยังไม่รีบเอาปลาตัวนี้ไปส่งที่ห้องครัว ถึงกับเอามาถึงที่นี่ได้ยังไง"
ลวลคุกเข่าลงกับพื้นขอโทษ
"โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเพคะ หม่อมฉันมิได้ตั้งใจทำให้องค์หวังตกใจ"
"ปลาตัวนี้เป็นที่ทรงองค์หญิงจับได้ หม่อมฉันบอกว่าจะเอามาเลี้ยงร่างถวายองค์ชายกับองค์หวังเพคะ"
องค์หวังผิงหยางได้ยินลวลพูดเช่นนั้น ก็บึ้งตีหน้า
"เจ้ากล้าพาทรงองค์หญิงออกไปจับปลางั้นรึ"
"หม่อมฉันมิได้ทำ! ปลาตัวนี้มิใช่ที่ทรงองค์หญิงจับ! ไม่สิ ปลาตัวนี้เป็นที่ทรงองค์หญิง..."
ลวลตกใจจนพูดติดอ่าง
ยิ่งพยายามอธิบาย ยิ่งตื่นกลัว ยิ่งตื่นกลัว ก็ยิ่งอธิบายไม่ออก
ไป๋เหอเดินเข้ามา ใช้นิ้วโป๊กเขกหน้าผากลวลหนึ่งครั้ง
"อะไรกันแน่ ไม่ใช่! ปลาใหญ่ขนาดนี้ ยังจะแก้ตัวอีกรึ!"
ลวลตกใจจนน้ำตาไหลพรากลงมาทันที
"คุณแม่!"
ตัวตัวที่เปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว วิ่งตรงมาเหมือนผีเสื้อผ่องใส
"เชิญช้าๆ" องค์หวังผิงหยางกางแขนรอตัวตัว
ตัวตัวพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดขององค์หวังผิงหยาง
"เอ๊ะ ลวล ทำไมร้องไห้ล่ะ"
ตัวตัวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"เจ้าลุกขึ้นได้แล้ว" องค์หวังผิงหยางสั่งอย่างเรียบเย็น
ลวลสะอื้นฮักๆ ลุกขึ้นยืน
ตัวตัวเห็นปลาในอ้อมแขนของลวล ก็ยินดีเหลือเกิน รีบเอ่ยกับองค์หวังผิงหยาง
"คุณแม่ดูสิ! หนูจับปลามาได้ ใหญ่ใช่ม้วย?"
"เราขอให้ห้องครัวเคี่ยวน้ำปลากินกันคืนนี้ได้ไหมเอ่ย"