หลวี่โต้วสะดุ้งตามสัญชาตญาณ อยากจะหยิบเล่มหนังสือไปซ่อนเสียให้พ้น
แต่เมื่อสบตากับดวงตากลมโตใสซื่อของตัวตัว นางก็ชะงักมือเสียก่อน
“ขอโทษเถิดตัวตัว เล่มหนังสือที่เจ้ายืมให้ข้า ถูกพวกตระกูลจางเผาเสียแล้ว”
ตัวตัวรับเล่มหนังสือไปเปิดดู
ทั้งเล่มพังยับจนไม่เหลือสภาพ หน้ากระดาษต้นเล่มขาดหายไปหมดสิ้น
ตัวตัว pursed ปากมุ่ยลง “ทำไมหนังสือถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ น่าเสียดายเหลือเกิน!”
หลวี่โต้วกระสับกระส่ายใจไม่ดี
“ขอโทษนะตัวตัว อย่าร้องไห้เลย!”
“ข้ากำลังหาวิธีจดเนื้อหาข้างในออกมาทั้งหมดจากความจำ แล้วจะเอาไปที่ร้านหนังสือ ให้คนช่วยคัดลอกอีกชุดหนึ่ง”
พูดจบ หลวี่โต้วก็ก้มหน้าลง
“ขอโทษเถิดตัวตัว เงินเดือนรายเดือนข้าตอนนี้ยังซื้อหนังสือเล่มใหม่ไม่ไหว ก็ทำได้แต่ให้คนคัดลอกมาก่อนชุดหนึ่ง
“เจ้าวางใจเถิด พอข้าเรียนจบวิชาแล้ว เงินเดือนข้าจะได้ขึ้น”
“ครั้งนั้นข้าจะไม่เสียสักที เก็บสะสมไว้ทั้งหมด อีกไม่นานก็จะพอ”
ตัวตัวส่ายหน้า
“ไม่เอาแล้ว”
หลวี่โต้วตกใจใจสั่น “ตัวตัว อย่าโกรธข้าเลย!”
“ไม่เช่นนั้น ข้าจะไปขอพ่อบ้านเบิกเงินค่าจ้างล่วงหน้า แล้วออกไปซื้อเล่มใหม่มาชดใช้”
ตัวตัวส่ายหน้าอีกครั้ง หลวี่โต้วแทบจะร้องไห้ออกมา
“เล่มนี้ ข้าท่องจำไว้หมดแล้วทั้งเล่ม ไม่จำเป็นต้องซื้อใหม่ให้เปลืองเงิน”
หลวี่โต้วมองงัน “ก็แต่ว่า เจ้าจะไปกราบทูลองค์อ๋องว่าอย่างไร?”
ตัวตัวเผยรอยยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงกันเป็นแถว คิ้วตาโค้งงอน
“พ่อทูลว่า หนังสือเล่มนี้พระราชทานให้ข้าไปแล้ว!”