ตัวตัวยิ้ม ยิ้มกว้างถึงกับเปล่งประกาย
“ตอนนี้นางไม่กล้ารังแกหนูแล้ว! ไป๋เหอตีนางเข้าหนึ่งยก! ตีจนสาหัสสากรรจ์เชียวล่ะ!”
หลวี่โต้วตกใจ “ไป๋เหอกล้าตีคนด้วยเหรอ?”
ตัวตัวพยักหน้าแรง ๆ “ใช่เลย ปังยาถูกตีจนร้องไห้โฮก! ฮิ ๆ ๆ!”
หลวี่โต้วก็ยิ้มตาม
ถ้าไม่กลัวถูกฮูหยินไล่ออกจากตำหนัก นางก็อยากเข้าไปตีปังยาสักหนึ่งยกนานแล้วเหมือนกัน
“พรุ่งนี้หลังจากงานเลี้ยงจบแล้ว เจ้าอย่ามาหาข้าที่ห้องครัวอีกเลยนะ” หลวี่โต้วเตือนตัวตัว
ตัวตัวไม่เข้าใจ “ทำไมเหรอ?”
“เพราะว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือธิดาของอ๋อง เป็นนายน้อยคนหนึ่งของตำหนักนี้”
“ห้องครัวแห่งนี้เป็นที่รวมของบ่าวไพร่ เจ้ามาที่นี่ไม่สมเกียรติ”
“แถมเจ้ายังเล็กนัก ยังไม่มีวิชาปกป้องตัวเอง หากไปเจอผู้ใดไม่มีตา ข้าก็คุ้มครองเจ้าไม่ทันแน่!”
หลวี่โต้วเกรงว่าตัวตัวจะไม่เข้าใจ จึงแหลกลาญเหตุผลให้ฟังจนหมด
ตัวตัวเข้าใจแล้ว
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ นางกับหลวี่โต้วจะกลายเป็นคนสองคนที่อยู่ต่างฟ้าต่างดาวกัน ถ้านางมาหา จะเป็นภาระให้หลวี่โต้ว
ดวงตาของตัวตัวแดงก่ำ
“งั้นถ้าหนูคิดถึงเจ้าจะทำยังไงดี? หรือไม่ พวกเราก็อยู่ด้วยกันแบบแต่ก่อน ตลอดไปเลย ได้ไหม?”
“หลวี่โต้ว เจ้าโกรธที่หนูทิ้งเจ้าไปใช่ไหม? หนูผิดแล้ว! อย่าโกรธสิ!”
“หนูจะไปบอกท่านพ่อให้รับเจ้ากลับมา นะ ได้ไหม?”
ตัวตัวพูดจบ น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม นางหมุนตัวว่าจะวิ่งหนีไป