ตัวตัวหันไปทางลวี่จูแล้วฝืนยิ้มให้บาง ๆ
“ไม่เป็นไร หนูฝันร้ายมาเพคะ”
ลวี่จูควักผ้าเช็ดมือออกมา เช็ดน้ำตาให้ตัวตัวจนสะอาด
“คุณหนูเจ้าหญิงอย่ากลัวเลยเพคะ ความฝันกับความจริงย่อมตรงข้ามกัน”
“จ๊ะ” ตัวตัวพยักหน้าน้อย ๆ อย่างว่านอนสอนง่าย
ลวี่จูรีดผ้าห่มคลุมตัวนางให้เรียบร้อยใหม่ แล้วตบเบา ๆ เป็นจังหวะ
“คุณหนูเจ้าหญิงทรงบรรทมเถิดเพคะ ข้าน้อยจะเฝ้าอยู่ที่นี่”
ตัวตัวหลับตาลง คราวนี้นางหลับสนิทจริง ๆ
ในความฝัน นางเห็นพี่สาวที่ไม่ได้พบกันมานาน — ซ่งชูอวี่
ตัวตัวเห็นซ่งชูอวี่พยายามหลบหนีคนชั่วร้าย แต่พลั้งมือตกลงไปในบ่อน้ำแห่งหนึ่ง
ทว่าโชคก็เข้าข้าง บ่อนั้นเป็นเพียงบ่อแห้งที่ถูกทิ้งร้างไว้
ซ่งชูอวี่เลือดกลากเลือดไส้ที่เข่าและฝ่ามือ เจ็บจนร้องไห้โอดครวญ
แต่นางก็กลัวเสียงร้องจะดังไปหูคนชั่วร้าย จึงได้แต่กอดเข่าแน่น อุดปากไว้ สะอื้นเบา ๆ
ร้องไห้ไปได้ครู่ ซ่งชูอวี่ก็หลับไป
นางสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเสียงอื้ออึงที่แว่วมา
พอเปิดตา นางก็รู้สึกได้ว่าตนเองถูกใครบางคนจับหิ้วอยู่ในมือ และคนนั้นกำลังต่อสู้กับอีกคนหนึ่ง
นางตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม
ซ่งชูอวี่อยากจะร้อง แต่แล้วก็พบว่าตัวเองส่งเสียงไม่ออก
หมดแล้ว นางกลายเป็นคนใบ้เสียแล้ว!
ซ่งชูอวี่ทั้งร้อนรนทั้งหวาดกลัว ประกอบกับหิวโหย นางจึงหมดสติไป
ฝั่งโน้นตัวตัวไม่สบายใจ สะบัดมือไปมาอย่างกระสับกระส่าย
ลวี่จูเห็นตัวตัวขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าดูจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
นางจึงรีบตบเบา ๆ ให้ “คุณหนูเจ้าหญิงอย่ากลัวเลยเพคะ ข้าน้อยอยู่ที่นี่!”