“หากเจ้าไม่จากข้าไป ข้าในฐานะองค์ชายย่อมไม่ทอดทิ้งเจ้าเช่นกัน!” องค์ชายผิงหยางกล่าวสัญญาอย่างจริงจัง
องค์ชายผิงหยางจับมือขององค์หวังผิงหยางขึ้นมา ทั้งสองประสานมือกัน สายตาทั้งสี่มองซึ่งกันและกัน
กลิ่นหอมของดอกไม้ล่องลอยอบอวลไปทั่วในอากาศ
เมื่อตัวตัวฝึกฝนจนจบแล้ว หลิงเฟิงจึงเชื้อเชิญนางกลับไปยังเรือนขององค์หวังผิงหยาง
ทันทีที่ตัวตัวก้าวเข้ามาในห้อง ก็พบว่าองค์หวังผิงหยางนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสติจมอยู่ในความคิด
ตัวตัวเดินเบา ๆ เข้าไปใกล้ นางเห็นว่าแก้มขององค์หวังผิงหยางแดงระเรื่อ สีหน้าและแววตาแปลกไปนัก
ตัวตัวเดินมายืนตรงหน้าจนสุดทางแล้ว องค์หวังผิงหยางยังมิได้สังเกตเห็นเลย
“ท่านมารดา ท่านเป็นอะไรหรือ?”
ตัวตัวเต็มที่ด้วยความเป็นห่วง ยื่นมือขึ้นไปกระดิกกระเดี้ยวตรงหน้าขององค์หวังผิงหยาง
องค์หวังผิงหยางได้สติกลับมา สีหน้ายิ่งแดงระเรื่อขึ้นไปอีก
“ตัวตัวกลับมาแล้วหรือ? เหนื่อยนักหรือ?”
องค์หวังผิงหยางยื่นมือลูบหลังของตัวตัวเบา ๆ แล้วพบว่าฉลององค์ชุบเปียกปอนไปหมด
“โอ้ ไฉนชุดเปียกไปเสียหมดเลย? เร็วเข้า รีบไปรับใช้ทูลฉันในการเปลี่ยนเสื้อผ้า!”
ลวี่จูรีบรุดพาตัวตัวไปยังห้องข้างเคียงเพื่ออาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า
เมื่อตัวตัวอาบน้ำชำระกายเสร็จ เปลี่ยนเป็นฉลององค์ที่สะอาดเรียบร้อยแล้ว ความง่วงนอนก็มาเยือน
“ฮะ!” ตัวตัวหาวใหญ่
“ทูลฉัน หรือจะให้หนูข้าปูที่นอนเพื่อเสด็จไปพัก?” ลวี่จูถาม
ตัวตัวโบกมือ พลางหาวพลางเดินออกไปข้างนอก
“ข้ายังต้องไปบอกท่านมารดาสักคำ”