ตัวตัวมองแววตาเต็มไปด้วยความสงสัยของครูจาง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าหนูรื้อฟื้นต้นหญ้าต้นนี้ได้ ทีหลังหนูจะยกเมล็ดพันธุ์ของมันให้ท่านก็ได้”
ครูจางลังเลใจ
ต้นหญ้าต้นนี้ แทบจะถือว่าเขาแลกมาด้วยชีวิตตัวเอง
ให้เขาสละมันให้ผู้อื่นโดยง่าย ย่อมไม่ยอม
แต่ต้นหญ้านี้ เขาเลี้ยงดูด้วยความเอาใจใส่มาช้านาน และเห็นทีก็กำลังจะไร้วิชญ์
เมื่อวานนี้ ใบสุดท้ายของต้นหญ้าก็ร่วงลงไปแล้ว
ถ้าเขายังถือไว้เอง ชะตากรรมของมันก็เหลือเพียงคำว่าตายเพียงคำเดียว
ครูจางมองตัวตัวที่ยืนตรงหน้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ก็รู้สึกว่าน่าจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง
“ถ้าเจ้าสืบพันธุ์ได้เป็นต้น ๆ ให้จำไว้ว่าเวลานั้นแบ่งข้าสักต้นหนึ่งก็พอ”
ดวงตาของตัวตัวโค้งงอขึ้นเป็นเสี้ยวจันทร์
“ตกลงกันอย่างนี้เลย!”
ครูจางหันไปดีดหนวดด้วยมือตามความเคยชิน
“อ้าว! ครู มือของท่านขยับได้แล้ว!”
ตัวตัวจ้องมองมือของครูจางด้วยความประหลาดใจ
เมื่อถูกตัวตัวเตือน ครูจางถึงได้สังเกตเห็น
“อือ มือซ้ายหายดีแล้ว ส่วนมือขวายังชาอยู่เล็กน้อย คงใกล้หายเหมือนกัน”
“อ้อ ถูกแล้ว ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว”
ตัวตัวเหลือบมองนาฬิกาน้ำหยดที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าผ่อนลงด้วยความผิดหวัง
“ยังไม่ถึงเวลาประทัดธูปเลย ทำไมจึงสั้นนักเล่า”
“เมื่อคืนแท้ ๆ หนูจับหนามของมัน ยังคงอยู่ได้นานเท่าเวลาประทัดธูปเชียว”
ครูจางพยักหน้า
“ถูกต้อง น้ำยานี้สามารถทำให้มือของข้าชาอยู่ได้นานเพียงนี้ ก็ถือว่าดีนักแล้ว”