“หัวหน้าครับ จะปล่อยไปแบบนี้จริง ๆ หรือครับ?” ลูกน้องที่นั่งเบาะหน้าถามอย่างไม่ยอมแพ้
“ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไง? อยู่เถียงกับพวกป้าไร้เหตุผลนั่นต่อหรือไง?”
หลี่ตงหลินแค่นเสียงเย็นชา “เด็กคนนั้นไม่ธรรมดา เจ้าหน้าบากกับพวกพ้องพลาดท่าก็ไม่แปลก ไปสืบมาว่าเธอถูกส่งไปอยู่ที่ไหน”
“ได้ยินจากคนสำนักงานเขตว่าเป็นอำเภอชิงหย่วน มณฑลกวางตุ้งครับ”
“มณฑลกวางตุ้ง...”
หลี่ตงหลินเคาะนิ้วลงบนหัวเข่า “ที่ซูเย่ชิงหายตัวไปในปีนั้นก็คือมณฑลกวางตุ้งเหมือนกัน แจ้งพี่สาม เตรียมลงใต้”
ภายในคฤหาสน์
“สหายอวี๋ ไม่เป็นไรใช่ไหม? พวกอันธพาลในเครื่องแบบกลุ่มนี้ช่างกำเริบเสิบสานจริง ๆ!” พี่หวังตบอกเบา ๆ อย่างยังอกสั่นขวัญแขวน
“โชคดีที่มีพี่หวังค่ะ”
อวี๋หว่านโจวล้วงลูกอมกระต่ายขาวก้อนโตออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่กระเป๋าเสื้อพี่หวัง “ประตูใหญ่พังแล้ว ถือว่าเป็นความผิดของฉัน เดี๋ยวฉันออกเงินซ่อมเองค่ะ”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง! พวกเราสำนักงานเขตจัดการกันเอง!” พี่หวังรับลูกอมไว้ พลางยิ้มหน้าบาน
หลังจัดการกับคนจากสำนักงานเขตเรียบร้อย อวี๋หว่านโจวก็กลับขึ้นไปชั้นสอง
ยามราตรีมาเยือน เธอล็อกประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย ก่อนความคิดจะวูบไหว แล้วเข้าสู่มิติ
ผิวน้ำพุวิญญาณเป็นประกายระยิบระยับ
กล่องไม้จันทน์แดงใบนั้นวางนิ่งอยู่บนพื้นว่างเปล่า
อวี๋หว่านโจวเดินเข้าไปหา
เจียนเจียนลอยอยู่กลางอากาศ กัดนิ้วตัวเองพลางพูดว่า “นายหญิง กล่องนี้ไม่มีรูกุญแจ แต่ฉันรู้สึกว่ามันสนิทกับพลังพิเศษธาตุไม้ของนายหญิงมาก”
อวี๋หว่านโจวยกมือขวาขึ้น พลังพิเศษธาตุไม้บริสุทธิ์สายหนึ่งพันรอบลวดลายสมุนไพรบนผิวกล่อง
แสงสีเขียวไหลเวียน