“เจียนเจียน เปิดเรดาร์ตามหาสมบัติให้ครอบคลุมพื้นที่กว้างที่สุด สแกนคฤหาสน์ทั้งหลังให้ฉันที”
อวี๋หว่านโจวสั่ง “เน้นหาช่องลับกับชั้นซ่อน โดยเฉพาะตรงที่อาจซ่อนหนังสือหรือกล่องเอาไว้”
เธอไม่เชื่อหรอกว่าตระกูลอวี๋จะไม่มีสิ่งของอื่นเหลืออยู่แล้ว
“ได้เลย! ปล่อยเป็นหน้าที่ฉันเอง!” เจียนเจียนตอบอย่างกระตือรือร้น
คลื่นพลังไร้รูปร่างแผ่ออกไปจากตัวอวี๋หว่านโจว กวาดผ่านคฤหาสน์ฝรั่งสามชั้นทั้งหลังในชั่วพริบตา
“ติ๊ด...”
“พบช่องซ่อนอยู่หลังภาพสีน้ำมันเก่า ๆ ตรงสุดทางเดินชั้นสอง! ข้างในมีพลังวิญญาณอ่อน ๆ อยู่ด้วย!”
“ในท่อระบายอากาศชั้นใต้ดินมีกล่องเหล็กอยู่ใบหนึ่ง!”
“เดี๋ยวก่อน...”
เสียงของเจียนเจียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นอย่างที่สุด “เจ้านาย! ห้องใต้หลังคา! ในคานมีคลื่นพลังประหลาดอยู่สายหนึ่ง! ไม่ใช่ของเก่า ไม่ใช่ทองหรือเงิน แต่พลังวิญญาณบริสุทธิ์มาก!”
ห้องใต้หลังคา
อวี๋หว่านโจวก้าวขึ้นบันไดไม้ไปอย่างแผ่วเบา
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ห้องใต้หลังคาเป็นที่เก็บของจิปาถะ ฝุ่นจับมานานหลายปี แม้แต่คนรับใช้ที่มาทำความสะอาดก็แทบไม่ขึ้นไป
นับตั้งแต่พ่อแม่หายตัวไป ที่นั่นก็กลายเป็นเขตหวงห้ามของตระกูลอวี๋
เมื่อผลักประตูไม้เข้าไป กลิ่นฝุ่นเก่าอับ ๆ ก็ปะทะเข้ามา
อวี๋หว่านโจวอาศัยแสงแดดที่ส่องลอดช่องแสงบนหลังคา เหยียบเก้าอี้เก่าตัวหนึ่ง ก่อนรวบเถาวัลย์เหนียวแน่นไว้ที่ปลายนิ้ว แล้วสอดเข้าไปในรอยแยกของคาน
“กึก”
ไม้ชิ้นหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตาถูกงัดออก เผยให้เห็นกล่องไม้จันทน์สีม่วงทรงยาวใบหนึ่ง
บนผิวกล่องสลักลวดลายสมุนไพรซับซ้อน ดูเก่าแก่และไร้รอยต่อจนหาแม้แต่รูรังกุญแจไม่พบ