“ฉึก……”
เถาวัลย์ส่งความเจ็บปวดแหลมคมกลับมา สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่มีอุณหภูมิร่างกายปกติแต่แฝงอันตรายร้ายแรง กัดขาดส่วนปลายเถาวัลย์ในความมืด!
ไม่ใช่งู ไม่มีเสียงเกล็ดเสียดสีกัน มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงอย่างยิ่ง ราวกับถูกยาปลุกเร้าจนถึงขีดสุด
อวี๋หว่านโจวตัดการเชื่อมต่อกับพลังพิเศษทันที แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว
จากก้นบ่อ มีเสียงเล็บข่วนผนังหินแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้น “กึก กึก”
มีบางอย่างกำลังไต่ขึ้นมาตามผนังบ่ออันเรียบลื่นอย่างรวดเร็ว!
……
ในเวลาเดียวกัน ที่ทำการกองผลิตเฮยสุ่ย
ตะเกียงน้ำมันก๊าดสีเหลืองสลัวแขวนอยู่ใต้ขื่อ แกว่งไกวไปตามแรงลม
เฉินต้าสุ่ยนั่งอยู่บนเตียงไม้ ไส้ไฟในกล้องยาสูบทองแดงที่ถืออยู่ในมือสว่างวูบวาบ
เฉินเถี่ยจู้ยืนอยู่ข้างประตู มองออกไปข้างนอกผ่านร่องหน้าต่างแวบหนึ่ง ก่อนหันมาพูดเสียงเบา “อา ตอนกลางวันที่สันเขาหมูป่า พวกพี่น้องบนเขาขึ้นลำกล้องกันหมดแล้ว ตาแก่ใกล้ตายคนนั้นเห็นชัด ๆ ว่าป่วยจนแทบไม่ไหว ทำไมถึงไม่ลงมือ? เบื้องบนสั่งมาแล้วว่า ‘เก็บแผนกวาดล้างเฒ่า’ พวกเราจัดการพวกมันในป่าแล้วโยนลงหุบเขา ใครจะสืบได้?”
“แกจะไปรู้อะไร!”
เฉินต้าสุ่ยใช้กล้องยาสูบเคาะขอบเตียงแรง ๆ สองครั้ง “แกคิดว่าคนพวกนั้นเป็นลูกหมูรอเชือดหรือไง?”
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสามเหลี่ยมกลับหัวฉายแววชั่วร้าย “ตอนตาแก่นั่นมองฉัน สายตาดุดันยิ่งกว่าราชันหมาป่าบนเขาด้านหลังเสียอีก! ยัยเด็กนั่นก็ประหลาด ฉันได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวหล่อน ถ้าพวกมันไม่ได้พกอาวุธหนักมา กล้าเข้าป่าลึกนี่กันแค่สามคนหรือ?”