“อยู่ในช่องลับของเรือนบ่อน้ำหลังบ้าน สมัยที่นายท่านผู้เฒ่ายังมีสติ ท่านสั่งให้ผมเตรียมเอาไว้เป็นพิเศษ”
ขอบตาพ่อบ้านหลิวแดงเรื่อ เขาลดเสียงลงต่ำ “นายท่านผู้เฒ่าเคยสั่งไว้ว่า หากวันใดท่านเป็นอะไรไป ของพวกนี้ต้องส่งถึงมือคุณหนู”
แววตาของอวี๋หว่านโจวไหววูบ
คุณปู่...
ที่แท้คุณปู่ก็เตรียมการป้องกันไว้แต่แรกแล้ว
เธอสูดหายใจลึก “ไปเอามา”
พ่อบ้านหลิวไม่พูดพล่าม หันหลังเดินออกไปทันที
ไม่ถึง 10 นาที เขาก็กลับมาพร้อมสมุดเล่มหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าน้ำมันหลายชั้น
สมุดเหลืองเก่าแล้ว แต่ตัวอักษรบนนั้นเรียบร้อยเป็นระเบียบ ทุกขีดทุกเส้นล้วนเป็นลายมือของคุณปู่เธอ
อวี๋หว่านโจวเปิดไปยังหน้าแรก
ให้ตายเถอะ ทรัพย์สินของตระกูลอวี๋ใหญ่โตกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก
ในเขตเมืองเซี่ยงไฮ้มีอสังหาริมทรัพย์ถึง 8 แห่ง เป็นคฤหาสน์เดี่ยว 3 หลัง บ้านตรอกสือคู่เหมิน 2 แห่ง ร้านค้าริมถนน 3 ร้าน และโกดังขนาดใหญ่ 2 แห่ง
แถบชานเมืองมีสวนผลไม้เนื้อที่ 40 หมู่ กับโรงงานขนาดเล็กที่ถูกทิ้งร้างอีกแห่ง
นอกจากนี้ ยังมีที่ดินหลายแห่งในมณฑลซูและมณฑลเจ๋อ รวมถึงสวนชาอีกหนึ่งแห่ง...
หน้าสุดท้าย อวี๋ฉงซิ่นเขียนข้อความไว้หนึ่งบรรทัดว่า
“ทรัพย์สินทั้งหมดข้างต้น ไม่ว่าจะจดทะเบียนในชื่อผู้ใด ล้วนเป็นสมบัติตกทอดของตระกูลอวี๋ หากมีผู้ใดฉวยโอกาสยึดครอง ให้นำสมุดบัญชีเล่มนี้ไปตรวจสอบเอกสารต้นฉบับที่สำนักงานรับรองเอกสารของเมือง”
ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดจริง ๆ
อวี๋หว่านโจวปิดสมุด แล้วยัดเก็บไว้ในอกเสื้อ
“อาหลิว ในบรรดาทรัพย์สินเหล่านี้ มีอะไรที่ยังอยู่ในมือเราเองบ้าง แล้วมีอะไรถูกเล่นไม่ซื่อไปแล้ว?”