เจ็ดโมงเช้า บ้านหลังเล็กของตระกูลจาง
จางฮ่าวหรานสะดุ้งตื่นเพราะความหนาวเย็น
เขานอนคว่ำอยู่บนพื้นห้องรับแขก ตัวเย็นเฉียบไปทั้งร่าง ท้ายทอยปวดราวกับถูกใครฟาดด้วยพลองอย่างแรง เขาดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง ดวงตายังลืมได้ไม่เต็มที่ ปากก็เริ่มด่าทอแล้วว่า “ไอ้สารเลวหน้าไหนทำฉัน...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว เขาก็ชะงัก
เขากวาดตามองรอบตัวอย่างงุนงง
ห้องรับแขกว่างเปล่า
ไม่ใช่แค่ข้าวของถูกย้ายที่ แต่แม้แต่ชุดโซฟาไม้แดง โต๊ะน้ำชา จักรเย็บผ้า วิทยุ ที่แม่เขาภาคภูมิใจนักหนา หรือแม้แต่ภาพวาดทิวทัศน์บนผนังที่แขวนไว้โอ้อวด ทุกอย่างหายไปหมด
เหลือเพียงผนังสีขาวทั้งสี่ด้านกับฝุ่นบาง ๆ ชั้นหนึ่ง
“พ่อ! แม่!” จางฮ่าวหรานกลิ้งล้มลุกคลุกคลานวิ่งขึ้นชั้นบน
ประตูห้องนอนใหญ่บนชั้นสองเปิดอยู่ พ่อของเขา จางจินฝู นอนหงายอยู่บนแผ่นไม้เปลือย ปากอ้าค้าง น้ำลายไหลชุ่มหมอน ไม่สิ แม้แต่หมอนก็หายไปแล้ว น้ำลายจึงไหลลงบนแผ่นไม้โดยตรง
แม่ของเขา หลิวกุ้ยฮวา นอนคว่ำอยู่บนพื้น หลับสนิทราวกับหมูตาย
“พ่อ! ตื่นสิ! พ่อ!” จางฮ่าวหรานเขย่าจางจินฝูจนตื่น
จางจินฝูลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ประโยคแรกที่พูดคือ “ทำไม...หนาวขนาดนี้?”
จากนั้นเขาก็ก้มลงมอง
ผ้าห่มหายไป
ฟูกก็หายไป
แม้แต่โต๊ะข้างเตียงก็หายไปด้วย
“ผ้าห่มของฉันอยู่ไหน!”
หลิวกุ้ยฮวาก็ตื่นขึ้นตอนนั้น นางลุกนั่งกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนกรีดร้องเสียงดังจนแทบจะทำหลังคากระเด็น “ตู้เสื้อผ้าของฉันอยู่ไหน! กระจกของฉัน! ครีมบำรุงผิวของฉัน!”