บททหาร: “วันนี้ตอนเช้าหลงหยวนหยวนปรากฏตัวบนถนน ตอนนี้ยังหาญาติไม่พบ แต่ตอนเข้าสู่เกมเอาชีวิตรอด เธอพกเสบียงติดตัวมาด้วยไม่น้อย”
ผู้นำหมายเลขสองตบโต๊ะอย่างหัวเสีย “สรุปแล้วเกมเอาชีวิตรอดนี่มันเรื่องอะไรกันแน่! ขนาดเด็กตัวเล็ก ๆ ยังถูกเลือกให้เป็นผู้เข้าแข่งขัน!”
“เด็กตัวเล็กขนาดนี้...จะเอาชีวิตรอดไปได้ยังไง!”
ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันเกมเอาชีวิตรอดทั้ง 8 คนที่ปรากฏตัวตอนนี้ คนที่อายุน้อยที่สุดคือหลงหยวนหยวน และเธอก็เป็นผู้เยาว์เพียงคนเดียวด้วย แม้คนอื่น ๆ จะมีอาชีพแตกต่างกัน แต่ล้วนเป็นผู้ใหญ่ที่มีความสามารถเผชิญวิกฤตและแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้
ไม่ว่าจะมองจากมุมที่ต้องปกป้องเด็กเล็ก หรือจากมุมที่ประเทศจะอยู่รอดหรือพินาศ พวกเขาก็ไม่อยากให้หลงหยวนหยวนเป็นผู้เข้าแข่งขันทั้งนั้น อย่างไรเสีย เกมเอาชีวิตรอดประกาศไว้ว่าหากผู้เข้าแข่งขันตายในเกม ประเทศนั้นจะต้องรับบทลงโทษ หากเด็กผู้หญิงอายุราว 3 ขวบต้องเข้าไปเล่นเกมเอาชีวิตรอดจริง ๆ ประเทศหลงกั๋วก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกลงโทษ
ทหารอีกคนเดินเข้ามารายงานสถานการณ์ “ตอนนี้อุปกรณ์อัจฉริยะทั้งหมดกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้ว แต่จู่ ๆ ก็มีแอปชื่อถ่ายทอดสดปรากฏขึ้น พอกดเข้าไปก็เลือกประเทศกับผู้เข้าแข่งขันเพื่อรับชมได้ ตอนนี้ห้องถ่ายทอดสดของผู้เข้าแข่งขันทุกคนมืดสนิท มีเพียงตัวนับถอยหลัง 3 นาที”
สองชั่วโมงก่อนหน้านี้ ทุกคนรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน แต่ 3 นาทีในตอนนี้กลับยาวนานอย่างเหลือเชื่อ
ทุกคนต่างรอให้การถ่ายทอดสดเริ่มต้นขึ้น
เมื่อตัวนับถอยหลังเหลือ 1 แอปถ่ายทอดสดก็ปรากฏข้อความขึ้นบรรทัดหนึ่ง
【เกมเอาชีวิตรอดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ผู้เข้าแข่งขันทุกคนได้รับทักษะเอาชีวิตรอดแล้ว โปรดอ่านกฎการเอาชีวิตรอดให้ละเอียด แล้วเริ่มต้นเส้นทางเอาชีวิตรอดของพวกคุณ】
เสียงกลไกที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้หลงหยวนหยวนสะดุ้ง เธอเหมือนเพิ่งไปที่ไหนสักแห่งมา แล้วก็ได้ของวิบวับชิ้นหนึ่งมาด้วย
เหมือนว่า...
เหมือนมีใครพูดอะไรข้างหูเธอด้วย คล้ายกับบอกให้เธอเล่นเกมให้สนุก?
แปลกจัง
ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลงหยวนหยวนเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม เธอจุ๊บปากเบา ๆ พอได้รสหวานก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที จากนั้นก็กลับมาเป็นเด็กอารมณ์ดีที่ไม่คิดอะไรอีก
【ยินดีต้อนรับสู่ห้องถ่ายทอดสดของหลงหยวนหยวน ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 10 แห่งประเทศหลงกั๋ว】
หลงหยวนหยวนเป็นผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 10 ของประเทศหลงกั๋ว คนที่เข้ามาในห้องถ่ายทอดสดของเธอมีไม่น้อย แต่ผู้ชมในห้องกลับเงียบกริบ
พวกเขาเห็นกระท่อมไม้ผุพังตั้งอยู่กลางที่ราบอันแห้งแล้งเวิ้งว้าง ด้านหน้ากระท่อมมีเด็กน้อยผิวขาวนุ่มนิ่มนั่งอยู่ เด็กน้อยยิ้มหวานเป็นพิเศษ ในปากยังอมอมยิ้มไว้แท่งหนึ่ง นั่งอยู่บนพื้นราวกับไม่รู้อะไรเลย สนใจแค่กินเท่านั้น
ไม่มีใครในห้องถ่ายทอดสดเอ่ยปากสักคน ต่างจากห้องถ่ายทอดสดอื่น ๆ ที่มีข้อความวิ่งผ่านหน้าจอมากมายอย่างเห็นได้ชัด
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็มีคนเริ่มพิมพ์
【ไอ้เวรเอ๊ย!】
【เกมเอาชีวิตรอดบัดซบ ฉัน***】
เครื่องหมายดอกจันจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้น จากนั้นก็มีข้อความสีแดงฉานเด้งขึ้นมา
【พลเมืองประเทศหลงกั๋วหมายเลข 267878 แสดงความคิดเห็นไม่เหมาะสม ขณะนี้ถูกระงับการพูดเป็นเวลา 24 ชั่วโมง ระหว่างนี้ไม่สามารถรับชมการถ่ายทอดสดได้】
ข้อความวิ่งผ่านหน้าจอถูกล้างหายไปชั่วขณะ ก่อนจะมีข้อความหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างสะดุดตา
【ทุกคนระวังคำพูดกันด้วย คนที่โดนระงับการพูดเมื่อกี้คือพี่ชายฉัน ตอนนี้ฉันวางมือถือไว้ตรงหน้าเขา เขาก็เห็นได้แค่ภาพโมเสก มองอะไรไม่เห็นเลยสักนิด】
【ใช่ ๆ เพื่อนฉันก็เหมือนกัน อย่าโดนระงับการพูดเชียว】
จากนั้นสารพัดมุกเหน็บแนมอ้อม ๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้น
【หญ้า เป็นพืชชนิดหนึ่งที่ดูดีจริง ๆ เกมก็ดูดี เพราะงั้นเกมก็คือพืชชนิดหนึ่ง】
【ดวงอาทิตย์ หรือเรียกอีกอย่างว่าตะวัน ฉันชอบดวงอาทิตย์ แล้วก็ชอบเกมเอาชีวิตรอดด้วย เพราะงั้นฉันอยากดวงอาทิตย์กับเกม】
........
โพสต์จำนวนมากปรากฏขึ้นบนโลกออนไลน์ของประเทศหลงกั๋ว ผู้คนสามารถพูดและด่ากันได้อย่างเต็มที่ที่นั่น แม้แต่เจ้าหน้าที่ดูแลเครือข่ายที่ปกติคอยจับตาถ้อยคำบนอินเทอร์เน็ตเป็นพิเศษก็ทำเหมือนไม่เห็นอะไร ไม่มีโพสต์ไหนถูกระงับการพูดเลยสักโพสต์
ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดของผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 10 แห่งประเทศหลงกั๋ว
หลงหยวนหยวนรู้สึกร้อนเพราะถูกเสื้อขนเป็ดสีดำห่อหุ้มไว้ เธอยื่นมือดึงเสื้อลง แล้ววางเสบียงที่พกติดตัวไว้บนพื้นข้าง ๆ เผยให้เห็นแขนป้อม ๆ ทีละท่อนกับพุงกลม ๆ
เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองสำรวจรอบตัว พอเห็นแต่สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยก็เรียกด้วยเสียงเด็กน้อยนุ่มนิ่มว่า “พี่เถียนเถียน พี่ชาย...”
สิ่งที่ตอบกลับหลงหยวนหยวนมีเพียงความเงียบงัน
เธอเบะปาก อยากร้องไห้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว น้ำตาคลออยู่ในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม มือเล็ก ๆ ก็คว้าเสื้อขนเป็ดที่อยู่ข้างตัวไว้แน่น
ตอนนั้นเอง หน้าจอแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลงหยวนหยวนอย่างไร้ที่มา
เธอเอียงหัวมองแล้วถามอย่างสงสัย “นี่คืออาราย?”
เธอถือขนมแผ่นชิ้นเล็ก ๆ พยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วก้าวขาสั้น ๆ เดินโซเซไปข้างหน้า ยื่นมือไปแตะหน้าจอแสงตรงหน้า ราวกับคิดว่ามันเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น
【เด็กน้อยเอ๊ย ยังอ่านหนังสือไม่ออกสินะ】
【ฮือ ๆ เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ถูกโยนเข้าเกมเอาชีวิตรอด แบบนี้ไม่ใช่ว่า...ฉันไม่กล้าดูแล้ว】
【เกมเอาชีวิตรอด รีบออกมาอ่านกฎให้ฟังสิ!】
【ออกมา!!】
แต่ไม่ว่าผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดจะพูดอย่างไร เกมเอาชีวิตรอดก็ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
บนหน้าจอแสงที่หลงหยวนหยวนคิดว่าเป็นของเล่น มีข้อความเขียนไว้อย่างชัดเจน
【เกมเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ต่อไปนี้คือกฎของเกม:
1. ช่วงคุ้มครองในเกมมีเวลา 7 วัน เมื่อครบกำหนดจะมีสัตว์กลายพันธุ์ปรากฏขึ้น พรุ่งนี้หลัง 8 โมงเช้าจึงจะเข้าสู่ช่วงคุ้มครองในเกม
2. หลังฟ้ามืด ห้ามออกจากที่พักพิง มิฉะนั้นต้องรับผลที่ตามมาเอง
3. หีบสมบัติจะปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวบริเวณใกล้ที่พักพิง ผู้เข้าแข่งขันต้องค้นหาหีบสมบัติและเสบียงที่เกี่ยวข้องด้วยตัวเอง】
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดแทบอยากทะลุเข้าไปอ่านให้หลงหยวนหยวนฟังด้วยตัวเอง
ทันใดนั้น เสียงกลไกก็ดังขึ้น อ่านกฎของเกมซ้ำถึง 3 รอบ
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้หลงหยวนหยวนตกใจ เธอยกมือเล็ก ๆ ตบหัวตัวเองเบา ๆ แล้วพูดเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ว่า “ไม่กลัว ๆ นี่คือเกม เล่นเกมได้”
“หนูจะเล่นเกม!” จู่ ๆ หลงหยวนหยวนก็พูดประโยคนี้ออกมาโดยไม่รู้ว่าทำไม
เธอเหมือนจะจำได้ว่าพวกพี่เถียนเถียนเคยพูดว่า ถ้าเข้าไปในเกมก็อย่าตื่นตระหนก ให้หาบ้านอยู่ก่อน...
หลงหยวนหยวนมองไปรอบ ๆ ในที่สุดก็เห็นกระท่อมไม้ที่อยู่ด้านหลัง ดวงตาเป็นประกาย แล้วรีบวิ่งไปข้างหน้าด้วยขาสั้น ๆ
แต่แล้ว—
ตุ้บ!
หลงหยวนหยวนล้มลงไปตรง ๆ ทั้งตัวกลิ้งเหมือนลูกบอล แถมยังไถลไปข้างหน้าอีกนิด
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าหลงหยวนหยวนคงร้องไห้จ้า เธอกลับพลิกตัวลุกขึ้นมานั่งบนพื้น ดวงตาแดงก่ำมองมือเล็ก ๆ ที่ถลอกเพราะเสียดสีกับทราย บนมือน้อย ๆ ยังมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
“ไม่ร้องไห้.......ไม่ร้องไห้ ฮือ ๆ ร้องไห้”
คำพูดช่วงท้ายมีเสียงสะอื้นเจืออยู่อย่างชัดเจน
หลงหยวนหยวนค่อย ๆ เช็ดฝุ่นทรายออกจากมือ แล้วเดินเข้าไปในกระท่อมต่อ
ต่างจากเมื่อครู่ คราวนี้หลงหยวนหยวนระมัดระวังขึ้นมาก เธอค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้าเหมือนเต่าน้อย