เส้นทางไปยังกระท่อมไม้ไม่ได้ไกลนัก ในที่สุดหลงหยวนหยวนก็ผลักประตูกระท่อมเข้าไปได้
ฝุ่นผงร่วงกราวลงมา
ในกระท่อมไม้มีเพียงเตียงหนึ่งหลังกับตะเกียงหนึ่งดวง ไม่มีข้าวของอย่างอื่นเลย ฝุ่นหนาเขรอะปกคลุมทั่วทั้งกระท่อม
หลงหยวนหยวนไม่ใส่ใจ ทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่หมายถึงอะไร เธอเอามือไพล่หลัง เดินสำรวจบ้านของตัวเองอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ
จากนั้นเธอก็ออกไปมองกองเสบียงบนพื้น แล้วยื่นมือเล็ก ๆ พยายามกอดข้าวของทั้งหมดไว้ในอ้อมแขน
“นี่ของกิน”
หลงหยวนหยวนหยิบขนมปังกรอบอัดแท่งขึ้นมา
“นี่มีดเล็ก”
เธอหยิบมีดสั้นขึ้นมาอีกเล่ม
“นี่น้ำ...”
พอหยิบน้ำ ขนมปังกรอบอัดแท่งในมือก็ร่วงลงมา พอหยิบขนมปังกรอบอัดแท่ง น้ำก็ร่วงลงไปแทน
หลงหยวนหยวนถอนหายใจ แล้วตบมือน้อย ๆ ของตัวเองเบา ๆ ก่อนพึมพำว่า “มือเล็ก หยิบไม่ไหว”
สุดท้ายเธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะขนของหลายชิ้นพร้อมกัน แล้วถือของไว้สองอย่าง เดินกลับไปยังกระท่อมไม้
โชคดีที่กระท่อมไม้อยู่ไม่ไกลจากจุดที่หลงหยวนหยวนนั่งอยู่ตอนแรก ผู้ใหญ่เดินแค่สามสี่ก้าวก็ถึง แต่สำหรับเธอต้องใช้เวลาเดินอยู่พักหนึ่ง
กว่าจะขนของไปกลับได้สองรอบ ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวนวลของหลงหยวนหยวนก็แดงระเรื่อและชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ
เธอเหนื่อยจนต้องนั่งหอบอยู่บนพื้น บาดแผลที่มือก็ยิ่งเจ็บขึ้น
หลังพักอยู่ครู่หนึ่ง หลงหยวนหยวนก็ฝืนลุกขึ้นอีกครั้ง ร่างเล็กโงนเงนเดินไปทางกระท่อมไม้ ราวกับอีกเดี๋ยวก็จะล้มลงได้ทุกเมื่อ
ทุกคนต่างลุ้นจนใจหาย กลัวว่าเธอจะพลาดล้มลงไป
【นึกว่าหยวนหยวนจะร้องไห้ซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะไม่ร้อง】
【เด็กดีจัง รู้ความด้วย ยังรู้ด้วยว่าต้องขนของเข้ากระท่อม】
【หวังว่าพรุ่งนี้จะยังได้เห็นหยวนหยวน ไม่รู้ว่าเธอรู้หรือเปล่าว่าตอนกลางคืนห้ามออกจากบ้าน】
【น่าจะรู้นะ ระบบเกมประกาศตั้งสามรอบแล้ว】
【แต่หยวนหยวนยังเด็กอยู่เลย จะฟังเข้าใจเหรอ? ต่อให้เข้าใจแล้วจะจำได้ไหม?】
พรุ่งนี้ยังได้เห็นหลงหยวนหยวน ก็หมายความว่าเธอจะมีชีวิตรอดต่อไป แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอฟังคำพูดของระบบเกมเข้าใจหรือไม่ ทุกคนทำได้เพียงภาวนาเงียบ ๆ ในใจ
ขณะเดียวกัน ชาวต่างชาติก็เข้ามาในห้องถ่ายทอดสดของหลงหยวนหยวน
【สุดยอดไปเลย ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศหลงกั๋วเป็นเด็กทารกตัวจิ๋ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ พวกเขาต้องโดนลงโทษแน่ สุดท้ายชัยชนะก็ต้องเป็นของจักรวรรดิซากุระน้อยของเรา】
【ใช่แล้ว รอดูประเทศหลงกั๋วโดนลงโทษอยู่เลย ฉันเชื่อว่าประเทศหลงกั๋วต้องเป็นประเทศแรกที่โดนลงโทษแน่ ส่วนผู้เข้าแข่งขันจากประเทศเอของเราทุกคนเป็นผู้ใหญ่ แถมยังมีทหารด้วย พวกเราต้องสู้จนถึงที่สุดได้แน่!】
ผู้ชมจากแต่ละประเทศต่างพากันแสดงความคิดเห็น บ้างเยาะเย้ย บ้างเห็นใจ บ้างก็สงสารเด็กตัวน้อยที่ต้องมาเข้าร่วมเกม
ชั่วขณะนั้น ห้องถ่ายทอดสดหมายเลขสิบของประเทศหลงกั๋วก็เต็มไปด้วยความวุ่นวาย
ตอนนี้หลงหยวนหยวนขนเสบียงส่วนใหญ่เข้าไปในกระท่อมไม้แล้ว เหลือเพียงเสื้อขนเป็ดตัวใหญ่หนึ่งตัว
เธอลองกอดเสื้อขนเป็ดไว้ทั้งตัว แต่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายจึงคว้าชายเสื้อไว้แล้วลากไปข้างหน้า
“สู้ ๆ สู้ ๆ...” เสียงเล็ก ๆ ของเธอกำลังให้กำลังใจตัวเอง
ทั้งที่ระยะทางไม่ไกล แต่คราวนี้หลงหยวนหยวนใช้เวลาเดินอยู่นาน แถมยังหยุดพักเป็นระยะ
ในที่สุดเมื่อเธอลากเสื้อขนเป็ดเข้ามาในกระท่อมได้ รอยยิ้มตื่นเต้นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที ทั้งตัวดูดีใจสุด ๆ “อืม—เสร็จแล้ว”
เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ออกแรงปิดประตูอย่างยากลำบาก แล้วยังลงกลอนประตูด้วย จากนั้นก็นั่งลงนับของที่ขนมาอย่างทุลักทุเล แถมยังแยกของเหล่านั้นเป็นอาหาร น้ำดื่ม และของอย่างอื่น
อาหารกับน้ำที่เธอพกมามีไม่มาก ผู้ใหญ่กินอยู่ได้สามวัน แต่สำหรับเธอคงกินได้ราวเจ็ดวัน
หลงหยวนหยวนชูนิ้วนับ ก่อนจะได้ข้อสรุปว่า “ว้าว—กินได้นานเลย”
เสียงเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหยีจนแทบเป็นเส้น มือที่มีลักยิ้มตรงแก้มมือประคองใบหน้าไว้ ดูดีใจสุด ๆ
เธอย้ายของไปไว้ตรงมุมห้อง จัดวางอย่างระมัดระวัง แล้วจึงยกเสื้อขนเป็ดไปไว้บนเตียง
พอทำทุกอย่างเสร็จ หลงหยวนหยวนก็แทบหมดแรงทิ้งตัวลงบนเตียง เธอแตะฝ่ามือที่บวมแดงเล็กน้อย แล้วถอนหายใจเหมือนผู้ใหญ่ตัวจิ๋ว
เพราะเหนื่อยมาก หลงหยวนหยวนจึงหลับไปทั้งที่ยังสะลึมสะลือ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เคยขาวนวลตอนนี้เต็มไปด้วยฝุ่น แม้แต่เสื้อผ้าก็สกปรกมอมแมม ไม่สะอาดเรียบร้อยเหมือนตอนแรกเลย
เวลาผ่านไป ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง จันทร์สีเลือดดวงหนึ่งปรากฏขึ้นตรงขอบฟ้า
ฟ้ามืดสนิทแล้ว รอบด้านเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิว
หลงหยวนหยวนขยี้ตา ในที่สุดก็ตื่นขึ้นมา
ตอนนี้ในกระท่อมเก่าซอมซ่อมีเพียงตะเกียงสลัว ๆ ดวงหนึ่งที่ส่องสว่าง พอให้เห็นทั่วทั้งห้องอย่างเลือนราง
เธอลูบท้องที่ว่างเปล่า แล้วเดินขาสั้น ๆ ไปยังมุมห้อง หยิบขนมปังกรอบอัดแท่งออกมาหนึ่งถุง พยายามใช้มือฉีกถุงบรรจุภัณฑ์ แต่สุดท้ายใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงก่ำ ถุงยังไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
หลงหยวนหยวนจึงใช้ฟันกัดถุง แล้วเลียนแบบตอนที่พี่ชายตัวโต ๆ ฉีกห่อขนมให้เธอ โดยใช้มืออีกข้างดึงออก
แควก—
เสียงถุงฉีกเบา ๆ ทำให้หลงหยวนหยวนยิ้มดีใจ เธอรีบกัดขนมปังกรอบไปคำหนึ่ง
ตอนแรกเธอนึกว่าขนมปังกรอบจะมีกลิ่นหอมนมเหมือนที่เคยกิน แต่รสชาติกลับแปลก ๆ ไม่อร่อยเลย แถมยังแข็งเกินไป หลงหยวนหยวนพยายามอยู่นานกว่าจะทิ้งรอยฟันไว้บนขนมได้
หลงหยวนหยวนขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ ปากน้อย ๆ ยื่นออกมา ดูเหมือนหิวมากแต่ก็ไม่อยากกิน
แต่เสียงท้องร้องโครกครากกลับดังขึ้นเรื่อย ๆ