ทางนี้ เวินโม่เพิ่งก้าวเข้าครัว
อีอีก็รวมตัวน้องๆ ประชุมลับทันที
อีอีทำหน้านิ่งเรียบๆ พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "พวกเธออย่าไปเชื่อผู้หญิงคนนั้นนะ ลืมแล้วหรือไงว่าเมื่อก่อนเธอไม่ให้เรากินข้าวบ่อยๆ แล้วยังตีเราอีก"
ซี่ซี่กะพริบตาปริบๆ "แต่... เธอเรียกฉันว่าที่รักนะ"
อีอี "แค่เรียกที่รักเธอก็ใจอ่อนแล้วเหรอ?"
เอ้อเอ้อ "เธอยังซื้อน่องไก่ให้เราด้วยนะ"
อีอี "น่องไก่ชิ้นเดียวก็ซื้อใจเธอได้แล้วเหรอ?"
ตอนนั้นเอง ซานซานก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เสียงเบานุ่มนิ่ม "ฉันว่า... เธอดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนนะ เหมือนเธอดีขึ้นแล้ว"
อีอีเห็นว่าทุกคนไม่ยอมฟัง โกรธจนหน้าบึ้งตึง "พวกเธอเป็นพวกโง่จริงๆ เลย โดนเธอหลอกกันหมดแล้ว!"
เขากอดแขนเล็กๆ แล้วส่งเสียงฮึดฮัด "ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้เธอหลอกง่ายๆ หรอก ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะดีขึ้น ก็ต้องเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แน่นอน!"
เมื่อก่อนเธอก็เป็นแบบนี้ บางทีก็ให้ข้าวพวกเขากินบ้าง แต่ส่วนใหญ่แล้วไม่เคยสนใจว่าพวกเขาจะตายหรือรอด
ทุกครั้งที่พวกเขาคิดว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว ก็ต้องผิดหวังทุกที
ครั้งนี้ก็แค่ช่วงที่เธอดีขึ้นยาวนานกว่าเดิมนิดหน่อยเท่านั้น
ดังนั้นในสายตาของอีอี ผู้หญิงคนนั้นต้องแค่แสดงละครอยู่แน่ๆ