เวินเต๋อชุ่นวิ่งแท็กซี่มาทั้งวัน พอถึงบ้านก็เอาเงินที่หามาได้ไปซื้อเตียงใหม่
เพียงเพราะเมื่อวานเวินโม่พูดปาก ๆ ว่าเตียงที่บ้านเล็กไป ตัวเธอกับลูกทั้งสี่ต้องเบียดกันนอน กลางคืนมีลูกคนหนึ่งพลัดตกเตียงอยู่บ่อย ๆ
ไม่คิดว่าเวินเต๋อชุ่นจะซื้อกลับมาในวันนี้เลย
พอประกอบเตียงใหม่เสร็จ มันก็ใหญ่พอที่จะนอนได้ แต่ในห้องก็ไม่มีที่วางอย่างอื่นแล้ว
รอจนเวินเต๋อชุ่นติดตั้งเตียงใหม่เสร็จ ฟ้าก็มืดแล้ว
คนทั้งครอบครัวกินอิ่มหนำสำราญ
ตกกลางคืนนอนลงบนเตียงใหม่ ลูกทั้งสี่ไม่ต้องซ้อนกันเป็นตึกแล้ว ต่างคนต่างมีพื้นที่ของตัวเอง ยืดแขนขาสบาย นอนหลับได้อย่างหวานชื่น
เวินโม่เพิ่งจะหลับตาลงเตรียมจะนอน จู่ ๆ ผู้จัดการหวังก็โทรเข้ามา: “เวินโม่เอ๊ย พรุ่งนี้มาสักหน่อย ก่อนแปดโมง อย่ามาสาย เดี๋ยวประธานเพ่ย์จะให้เธอล้างเท้า”
เวินโม่ตอบกลับไป: “…รู้แล้ว”
วางสายแล้วเธอก็ปาโทรศัพท์ไปที่ข้างหมอน พร้อมกับพึมพำ: “เป็นบ้าอะไรนักหนา เรียกให้ล้างเท้าทุกวัน ความต้องการช่างใหญ่โตจริง ๆ …”
วันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ เวินโม่ก็ตื่น รีบอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบไปที่ร้านนวดแผนโบราณ
หลิวกุ้ยหลานตื่นขึ้นมาเห็นลูกสาวหายไปอีก เลยดึงสามีที่เพิ่งตื่นมาถาม: “ที่รัก เธอบอกหน่อยสิ ทำไมลูกแก้วถึงได้ขยันไปทำงานแบบนั้น ทั้งที่ฟ้ายังไม่สว่างก็ไปแล้ว เธอไปหาเงินจริง ๆ หรือเปล่าเนี่ย”
เวินเต๋อชุ่นพูดพร้อมกับหาว: “แกดูเธอสิ เหมือนคนที่เหมาะจะไปทำงานที่ไหนกัน ตั้งแต่เด็ก ๆ ก็ทนความลำบากไม่ไหว ให้ช่วยทำงานบ้านทีเหมือนจะเอาชีวิตเธอ ไปหาเงินอะไรมั้ง”