เวินโม่ระหว่างทางกลับบ้านแวะตลาดสดเป็นพิเศษ
เพื่อฉลองวันแรกของการทำงาน เธอจึงกัดฟันซื้อกับข้าวไม่น้อยและเพิ่มขาไก่ตัวใหญ่ๆ อีกสองสามชิ้น
ถึงแม้จะยังใช้เงินของพ่อแม่ แต่พอเงินเดือนออกก็จะดีขึ้นเอง
เธอถือถุงกับข้าวเต็มถุง ฮัมเพลงเบาๆ ปีนขึ้นไปชั้นห้า เหนื่อยจนหอบ
ผลปรากฏว่าพอผลักประตูเข้าไป ในบ้านเงียบสงัด
หลิวกุ้ยหลานนั่งคนเดียวบนโซฟากำลังแกะเมล็ดทานตะวันกิน ทีวีเปิดอยู่ กำลังฉายซีรีส์น้ำเน่า
ไม่เห็นลูกสี่คน
เวินโม่วางกับข้าวลง: "แม่ ลูกทั้งสี่อยู่ไหนคะ?"
หลิวกุ้ยหลานแกะเมล็ดทานตะวันพร้อมสีหน้าภิยิ้ม: "โอ้ พวกหนูๆ กำลังช่วยแม่รดน้ำต้นไม้อยู่น่ะสิ"
เวินโม่: "รดน้ำต้นไม้? รดที่ไหนคะ?"
หลิวกุ้ยหลานเม้มปากชี้: "นั่นไง ตรงนั้นไง"
เวินโม่หันไปมองที่ระเบียง เห็นเด็กทั้งสี่กำลังรดน้ำต้นไม้จริงๆ
หลิวกุ้ยหลานเลี้ยงกระถางต้นไม้ไว้ที่ระเบียงหลายกระถาง พูดได้ว่าเลี้ยงก็ไม่ค่อยดูแล ใบเหลืองรากเน่า ใกล้จะตายเต็มที
เด็กทั้งสี่กำลังแบ่งงานกันทำ ยุ่งวุ่นวายอย่างมีความสุข
บางคนถือบัวรดน้ำเล็กๆ รดน้ำ บางคนพรวนดินให้ต้นไม้ บางคนถือกรรไกรตัดกิ่งที่เน่าเสีย...
หลิวกุ้ยหลานนั่งแกะเมล็ดทานตะวันบ่นอยู่ด้านหลัง: "ลูกแก้วเอ๊ย แม่ว่าไม่นะ ลูกทั้งสี่ที่เธอเลี้ยงนี้น่ารักจริงๆ ตั้งแต่เช้าขึ้นมาก็ช่วยแม่ทำงาน กวาดบ้าน เช็ดฝุ่น ดูบ้านนี้สิ..."