เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเงยหน้ามองไป "เวินโม่ ตอนนี้เธอทำได้แค่เชื่อฟังฉัน เธอไม่มีทางเลือก"
เวินโม่ก้มหน้าลง หัวห้อย เธอไม่มีทางเลือกจริงๆ นั่นแหละ
ใครจะไปอยากเย็บผ้าล่ะ
ขณะที่จงป๋อซึ่งแอบฟังอยู่ข้างๆ ก็ก้าวออกมาข้างหน้าอย่างไม่พอใจ "คุณชาย เธอทำอะไรก็ซุ่มซ่ามไปหมด ให้ข้าดูแลท่านเองดีกว่า"
เขารู้สึกไม่ไว้ใจผู้หญิงเลวอย่างเวินโม่จริงๆ ถ้าเกิดเธอฉวยโอกาสวางยาพิษคุณชายล่ะ?
จงป๋อทำหน้าตาเอาใจใส่แล้วเดินเข้าไปใกล้ "อีกอย่าง ตอนเด็กๆ คุณชายก็ให้ข้าป้อนข้าวให้ตลอด ข้ารับใช้นายท่านจนชินแล้ว"
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยเหลือบมองเขา แล้วสายตาก็ตกลงไปที่มือของจงป๋อ "ดูมือแก่ๆ ของแกสิ เป็นรอยย่นไปหมด แล้วยังมีกระผู้สูงอายุอีก มองแล้วทำให้หมดความรู้สึก"
o(╥﹏╥)oจงป๋อสีหน้าเหี่ยวลงทันที เผยสีหน้าเศร้าเคล้าน่าสงสารหลังจากถูกเมิน
"......"
วันต่อมา เวินโม่ยังไม่ถึงแปดนาฬิกาก็ถูกเรียกให้ตื่น
เธอเพิ่งตื่น ยังไม่ได้แปรงฟันเลย มองจงป๋ออย่างไม่พอใจ "ทำไมวันนี้เช้าจังล่ะ ยังไม่ถึงเวลาไปทำงานเลยนี่นา"
จงป๋อยืนหน้าดำอยู่ที่หน้าประตู "เธอลืมสิ่งที่คุณชายพูดเมื่อคืนแล้วหรือไง"
เวินโม่ขยี้ตา "อะไรนะ"
จงป๋อ "จากนี้ไปงานของเธอก็คือการดูแลคุณชายโดยเฉพาะ"
เวินโม่ไม่ได้ลืมแน่นอน เมื่อคืนเพ่ย์ซื่อเจี๋ยพูดว่า ต่อไปเธอมีหน้าที่ดูแลเขาคนเดียวโดยเฉพาะ
แต่เธอดูเวลา "เพิ่งจะเจ็ดโมงเอง จะให้ดูแลอะไรกันแต่เช้า"